INLOGGEN
WEBSHOP
BOEKEN
Uw ad blocker houdt onze advertenties tegen

Ons systeem ziet dat u gebruik maakt van een ad blocker, waardoor onze advertenties worden geblokkeerd. Schakelt u uw ad blocker alstublieft uit voor Dichters.nl

Aan het exploiteren van deze website zijn doorlopend kosten verbonden. Terwijl het gebruik van Dichters.nl voor u geheel gratis is, en ook blijft. Deze kosten kunnen niet meer worden gedekt als gebruikers advertenties (massaal) weren (tevens de enige bron van inkomsten). Hierdoor zullen Dichters.nl en andere websites op termijn mogelijk gaan verdwijnen.

Om die reden willen wij u vragen voor Dichters.nl een uitzondering te maken en uw ad blocker (voor onze website) uit te schakelen. Hartelijk dank alvast!

Klik hier om te zien hoe u dit doet (als u nog niet weet hoe u dit eenvoudig kunt instellen)

Klik na het uitschakelen van uw ad blocker op verversen, deze melding verdwijnt dan.

«»

Afscheid

Keer op keer in zwaartekracht gevangen
worstelend door hun granieten massa heen
op afstand, stokoud en alleen
zag ik het zwart verleden
dreigend aan de spijker hangen.

Het schrijdt ook nog vandaag
door weelderige zuilengangen
en tracht in weeklacht en met handenwringen
in eigen strafkamp hard op 't noodlot af te dingen:
ik zag hoe ijverzucht zich voedt met doodsverlangen.

Ik onderging de misdaad van dit helse streven:
verscholen in de plooi van het gewaad
de stramme meetlat van hun eenheidsmaat
waarlangs in plaats van 't hart en haar subtiele leven
de beker van metaal en van onthouding werd geheven.

En woedend in 't verhullend kleed geknield
de overvloed aan armoe uitgespeeld
ter viering van het heilig eigenbeeld
werd, achterbaks in 't achteraf
de liefde omgevormd tot kaf, verworpen en vernield.

Zij delen in de dorre vrucht van dit zo vroom succes
en werd verraad door bijval het gesmede mes
aan waarheidstaal geslepen, scherpgetand
recht in het open hart der "heidenen" geplant -
de lieve heren, aan stenen tafelen der moraal gehard.

De vrije Geest tot wet en argument verstard.

Ze zwoegen verder in 't systeem van recht en waan
met het gegijzeld woord ‘religio’ zijn zij verwend
maar als belevenis is 't hen volkomen onbekend:
brutaal wordt juist dit diepst intieme heilloos uitgevent.
Geen tederheden die geboekstaafd staan.

Zo dwaalde ik door dood en dal.
Ik zag mijn broeders wraak die nacht
en vroeg: waar is de trots, waar is de kracht?
Die lag uiteengereten overal
in iedere uithoek van verval.

En wordt uit vuren van het hart
een onbekende pracht en nieuwe zin
in hoogste spanningsgraad geboren
de schimmen van 't verleden blind getart
in 't grootse licht van 't nieuw begin
door nieuwe handen, ogen, oren:
toen ik in kist en kuil vergrendeld lag
het dode hart tot as verbrand
de kale knekels niets dan gruis
in dat gewijde gekkenhuis
wist ik: wie tot de kruin in het oordeel waadt -
hij wordt verlaten die zichzelf verlaat.
Maar ziet het hart dat het onschuldig nieuw
precies in de balans der tweestrijd rust
zichzelf bewust, in stralend groen, en diafaan:
dan heeft de monnik ‘t laken afgegooid
en is ontbloot tot op het bot berooid
vanuit het water door het vuur gegaan.

Zo neem ik afscheid van dit avondland
waar christendom, verdwaald en arrogant
met eigen lijden door geroofde schoonheid praalt.
Ik heb mij kansloos van mijn taak gekweten.
Nu, dansend langs een pad nog onbepaald,
bevrijd van exegeten,
ben ik hun deficit – uit niemands hand en onbetaald:
ten diepste aan mijzelf verwant.

Gedichten navigatie

« Vorige gedicht | Volgende gedicht »
Naar deze rubriek
Naar overzicht alle rubrieken
Over dit gedicht   
Geplaatst op: 24-02-2018

Beoordeel dit gedicht nu

10 9 8 7 6
5 4 3 2 1

Over deze dichter

Lilian Muileman
Actief sinds: 13-02-2018
Informatie bij het gedicht:

29 augustus 2005 Uit: Tropenjaren/The Call
Facebook


Auteursrechten
Op dit gedicht ‘Afscheid’ van Lilian Muileman zijn auteursrechten van toepassing (©). Het gedicht is onder auteursrechtelijke bescherming geplaatst op Dichters.nl.