Deel je gedichten met heel Nederland

Kinderen zijn zo raar!

Kinderen zijn zo raar,

die zien nergens gevaar.

Ze willen geen groente eten.

Ze ruiken aan hun eigen scheten.

Hun bulletjes eten ze dan weer wel.

Ze drukken zomaar op iemands bel.

Ze doen eigenlijk nooit gewoon normaal.

Ze maken bij alles ontzettend veel kabaal.

Ze kijken niet uit in het verkeer.

Ze willen geen middagdutjes meer.

Ze gaan overal rennend naartoe.

Ze zijn zogenaamd nooit moe.

Ze hebben slechts één lievelingskleur.

Ze vinden veilig doen gezeur.

Kinderen zijn zo raar…

Doe mij dan volwassenen maar.

— Dorien.Bot

Twintig voor vier, Utrecht Centraal.
Om tien voor gaat mijn trein, wat ik makkelijk haal.
Bij spoor tien kom ik een achternicht tegen.
En terwijl we bedenken hoe onze familieband ook alweer had gelegen,
hoor ik op de achtergrond 'mijn' fluitsignaal.

Nou ja, geen man overboord.
Ik zet de tocht naar mijn perron dapper voort.
Maar dan minder ik toch weer vaart...
Waarom heeft bijna iedereen een grote, pluizige vossenstaart?
En terwijl ik observeer, flappert mijn trein alweer van het grote bord.

Ondertussen is het tien over half vijf. Bij spoor zes loop ik een vriend van een vriend tegen het lijf.
We hadden niets meer dan een kletspraatje
over de escapades van ons gemeenschappelijke maatje.
En in mijn ooghoek lijkt het alsof ik steeds verder van mijn trein afdrijf.

Even focussen nu, dit is immers al poging vier.
Als dit zo doorgaat, kom ik nooit meer weg hier!
Bij spoor vijf zie ik mijn oude basisschooldocent.
Hij vroeg me of ik ene Chris eigenlijk ook had gekend.
Ik dacht één moment na en opeens stond de deur van mijn trein op een kier.

Ik moet nu echt heel dringend door!
Hoe laat gaat de volgende? - Tien voor.
Dan zie ik dat bij spoor 3 een ex van me staat.
Het is om meer dan een reden goed dat ik niet met hem praat.
En dus stap ik snel in de trein. Ik ben weg, hoor!

— Dorien.Bot

Ooit zag

Zij heeft de mooiste ogen,
Ik ooit zag,
En daarenboven,
Ook de allerliefste lach.

Die ogen én die lach,
Kan ik niet, nooit vergeten,
Draag ik voor altijd met me mee,
Die herinneringen raakt nooit,
Nooit versleten.

Als ik mijn ogen sluit
Zie ik weer haar glanzende ogen,
Weer die stralende lach,
Wens ze eeuwig blijven mogen.

— Joris Olivier

Mijn oase

Bevindt zich in de blik
waarmee je mij glimlacht
in de ochtend
van hete zomers
wanneer het water opspat
door de filters
en het gras
van thuis
bewatert...

— Manuela Rosu

Stille tranen,
Van innerlijk verdriet,
Die zijn er wel,
Maar die zie je niet.

— Joris Olivier

Onbeschrijfelijk

Haar voorkomen beviel hem zeer,
Zoiets fraais zag hij nooit eer,
Haar bewegingen adembenemend,
Niet verwacht ooit belevend.

Zij was gewoon buitengewoon,
In vergelijk viel alles uit de toon,
Zij was dé Aphrodite pur sang,
Daarnaast hij niets meer verlangt.

Haar beschrijven kan hij niet,
Zo verblindend is hetgeen hij ziet,
Daardoor elke beschrijving faalt,
Naar niets anders meer taalt.

— Joris Olivier