Zinloos geweld
1. Ik duik weg
Voor dat ik mijn gedachten opzij leg
Voor de vuisten die komen
Ik voel mijn tranen over mijn wangen stromen
2. Op mij armen blauwe plekken
Ik kan het bijna niet meer verbergen
Door mijn armen te bedekken
Wek ik argwaan bij iedereen
3. Ik voel in mijn hart pijn
Door alle woorden en vuisten tegen mij
Ik trek het niet langer
Voor iedereen wordt ik steeds banger
4. Mijn beste vriendin is er voor mij
Er is hulp dichtbij
Ik weet niet hoe het verder moet
Ik praat het niet goed
Zinloos geweld
Na elk zinloos geweldsincident blijft dezelfde vraag hangen: waarom? Deze gedichten over zinloos geweld zijn geschreven uit verslagenheid en verontwaardiging: voor de slachtoffers, hun naasten en iedereen die het niet wil laten wennen.
Drenkeling
kapotte korsten behangen je lijfelijkheid als bronzen koraal
waar eenzame vissenvingers de neiging tot ontwroeten ontmoeten
voeten gedoopt aan de randen van de radeloosheid
de waterkant smelt, de longen breken
de taal van eenzijdigheid is blauw
Klokhuis
man die me op at
je schraapte me leeg en puilde me uit
maakte me los uit mijn huid
opdat ik enkel nog het klokhuis van mijn lijf kon vinden
nu galm ik als ik loop
mensheid
De lucht is grijs
Zonder zonneschijn
De lucht is grauw
Zonder een beetje blauw
Het geeft een sombere weerspiegeling
Van de twijfelende besluitvorming
Die de mensen verdeeld
En van sommigen hun vrijheid besteelt.
Ze hebben geen weet
van andermans leed
Hoe ze blijven achtervolgen
de telefonische terreur
Het hacken /crashen
van je laptop
de beterweters aan de top
Ik ben het zo onnoemelijk zat
meer dan 40 jaar duurde dat
Slachtofferhulp zei tegen mij
in uw situatie moet u er mee leren leven
Ik weet echt wel ,Hij zal mij nooit begeven
Maar ondanks mijn verdriet
ben ik niet angstig of bang
Maar het duurt wel veel te lang
Dempend geweeklaag
Achter tralies grimassen uitgeholde gezichten
Magere bungelende benen pianiseren een telkens herhaald ritme
In een betonnen gootje sijpelt snot en urine
Net terug en pijnlijk murw geslagen met bloedpatronen op rug en buik,
op metalen bed vastgetouwd
Door gangen van gevanghuis sluipt monotoon gehuil,
alsof wind door prikkeldraad gluurt,
terwijl dikke stalen deuren geweeklaag dempen
Bij etenstijd worden beenijzers met stevige sloten omgeslagen,
een metalig slepend geluid achterlatend
Tijdens gekookte bruine bonen en ranzig vet verdringt stilte geroezemoes
Daarna gestommel en speelt gevangenkoor een laaglied,
begeleid door sombere ijzeren klanken
Schreeuw van Verlorenheid
In de schaduw van de wereld, waar duisternis spreekt,
Zinloos geweld, een symfonie waar niemand om smeekt.
Rauwe klanken van haat, als scherven van gebroken glas,
Een verhaal van pijn, een dans in het donker, zonder pas.
Onschuldige harten, als bloemen in de wind gebogen,
Verscheurd door wreedheid, in het geweld verborgen.
Zinloze daden, als regen in een droge woestijn,
Een leegte achterlatend, waar ooit vreugde zou kunnen zijn.
De wereld huilt, tranen van onbegrip en spijt,
Waarom, vraagt de stilte, in deze donkere nacht.
Zinloos geweld, een schreeuw van verlorenheid,
Een roep om vrede, omarmd door het menselijk geslacht.
Laten we streven naar een wereld, vrij van deze keten,
Waar liefde en begrip de woorden zijn die we meten.
In het licht van mededogen, laten we samen staan,
Tegen zinloos geweld, eenheid smeden, hand in hand gaan.
— Amée
Ik bid !
Ik bid
Laat mij volharden
om het kwaad te overwinnen
steeds het goede te blijven doen
O Heer, U weet,
soms ben ik zo moe van binnen
Het kwaad te overwinnen is zo'n harde strijdt
het venijn waarmee men aanvalt
Kan ik soms niet meer tegen op
het gaat gepaard met zoveel felheid
Erbarn U Heer,
til mij er bovenop
Amen
NUTTELOOS
100 meter
was het maar
dat ze lagen
van elkaar
een grasperkje
voetbalveldje
meer was het niet
een modderpoel
geen grasspriet
gingen voort waars
achter waars
gevechten
nutteloos
barbaars
armen benen
rompen
als een
keten
aan elkaar
geklonken
verstijfd
bevroren
door bommen en granaten
uit elkaar geblazen
prikkeldraad meters lang
gekleurd in
het rood
het is een wedstrijd
met de dood
Vies
Ik voel me vies
Vies van zijn ademhaling in mijn oor
Van zijn aanrakingen waarvan ik bevroor
Vies van zijn lichaamsgeur
Hele dagen douchen
Schrobben tot het pijn doet
Toch doorgaan totdat het bloed
Ik voel me vies
Van binnen en buiten
Ik wil me voor altijd
Opsluiten
Paniek
Mijn ademhaling stopte
Spieren werden zwakker
Het leven vloog in een flits voorbij
Met blauwe plekken in mijn hals
Opende ik mijn ogen
Ik heb het overleefd
Maar de paniek overvalt me
Sinds dat moment
Waarin jij mijn leven bijna afnam
Ben ik bang
Bang voor schrik
Voor elke aanraking in mijn hals
Paniek overstroomt
Welk reden moet ik geven
Wanneer mijn kind me kriebelt in mijn hals
Wanneer mijn partner me kust in mijn nek
De paniek is te sterk
Niemand snapt mij
Ik heb nog geen uitleg
Nog niet
Geef elkaar moed en hoop
Geef elkaar moed Geef elkaar hoop
Het zinloze geweld met woorden en daden
in deze wereld zeer groot
Ware liefde is het antwoord voor een hart dat is in nood
Jezelf niet verheffen boven een ander,nederigheid
is Gods antwoord Knielen en buigen
dat is van ware liefde getuigen
Lieve Gino vermoord
Lieve Gino
zinloos vermoord
Zo lief lachte je
door iemand
geestelijk gestoord
Heer ontferm U!
over de nabestaande
Troost hen geef ze sterkte
in hun verdriet
Amen
TWEE RIDDERS
De heren Popelijn en Pork leiden
een huurleger om hun eigen koning,
die van de adel steeds meer belasting
als geld voor het volk vraagt, te bestrijden.
Beide krijgslui willen zich voorbereiden
op fel gevecht tegen elke vesting,
die de koningsgezinden dient tot woning.
Hoe lang moeten edelieden nog lijden?
Ollie Bommel, vereeuwd door toverkracht,
komt de geduchte aanvoerders bijstaan.
Maar een vergissing vol tegenslag wacht.
Niemand krijgt soldij: de krijgskas is vergaan!
Roof- en strijdlust grijpen naar de macht.
Muiterij geeft rijke zege te verstaan.
2009
Lekker zwaaien
Daar komt de koets
Handjes in de lucht
Toet toet
Wat is dat
Een auto
Dat gaat niet goed
Heel triest
Wat ik die dag zag
2009
Koninginnedag
Zinloos geweld heeft in Nederland namen en plaatsen gekregen die niemand meer vergeet. Na elk nieuw incident zoeken mensen naar een manier om hun verslagenheid te uiten: bij stille tochten, bloemenzeeën en condoleanceregisters blijken gedichten telkens weer de taal die overblijft als gewone woorden tekortschieten. De verzen op deze pagina zijn uit dat gevoel geschreven: verdriet om levens die zomaar werden afgebroken, onbegrip over agressie om niets, en de koppige overtuiging dat wij hier nooit aan mogen wennen.
Het is een kleine verzameling, en eerlijk gezegd hopen we dat ze klein blijft: elk nieuw gedicht heeft immers een aanleiding die er niet had mogen zijn. De gedichten die er staan, zijn ingetogen en oprecht: geschreven door mensen die een slachtoffer kenden, die getuige waren, of die simpelweg het nieuws niet van zich af konden schudden. Zulke teksten worden gelezen en gedeeld bij herdenkingen en jaardagen, of gestuurd aan nabestaanden als teken dat er wordt meegeleefd.
Voor het persoonlijke verlies zijn er ook de gedichten over verdriet; woorden van steun vind je bij troost en bemoediging, en het verlangen naar een zachtere wereld klinkt door in de vredesgedichten. Heeft geweld ook jou geraakt, van dichtbij of via het nieuws, en zoek je een plek voor je woorden: je mag ze hier achterlaten.