Ik wil niet meer ziek zijn

Niet meer wakker worden
met de gedachte
dat ik vandaag weer thuis zit.

Ik wil niet meer leven
tussen afspraken en adviezen,
tussen “doe rustig aan”
en “je bent er nog lang niet.”

Ik weet dat ze het zeggen
omdat ze zich zorgen maken.
De specialist,
de fysiotherapeut,
ze willen dat ik herstel.

Maar soms voelt het
alsof iedereen vergeet
hoe graag ik zélf verder wil.

Ik wil niet meer wachten.
Ik wil niet meer stilzitten.
Ik wil niet steeds moeten uitleggen
dat ik zo graag mijn leven terug wil.

Ik wil mijn werkkleding aan.
Mijn sleutels pakken.
Naar mijn vrachtwagen lopen.
De deur openen
en achter het stuur kruipen.

Ik wil weer rijden.
Kilometers maken.
Werken.
Thuiskomen met dat voldane gevoel
dat ik iets heb gedaan.

Ik wil weer mezelf zijn.

Niet de zieke Rachel.
Niet degene die moet wachten.
Niet degene over wie anderen beslissen
wat wel en niet kan.

Gewoon Rachel.

Ik weet dat herstel tijd kost.
En misschien moet ik accepteren
dat mijn lichaam nog niet zover is
als mijn hoofd.

Maar dat betekent niet
dat mijn verlangen verkeerd is.

Want ik wil niet vluchten voor mijn herstel.
Ik wil er juist doorheen.

Stap voor stap.
Dag voor dag.
Tot ik op een ochtend wakker word
en niet meer hoef te denken:
“Vandaag zit ik weer thuis.”

Maar:

“Vandaag mag ik weer verder.”
En misschien duurt die dag
nog langer dan ik hoop.

Maar ik blijf ernaartoe werken.

Want ik wil niet alleen
van mijn klachten herstellen.

Ik wil mijn leven weer terug.