Op bezoek, maar ten dode opgegeven

Hij belt bij me aan. Ik verwachtte hem niet meer.
Binnenkort te overlijden, meldde hij me onlangs.
Ziehier: daar was hij toch wéér!

Zo lang zijn we al bevriend. Hij heeft de leeftijd
van de zeer sterken bereikt. Zijn vrouw reed ons
vroeger per auto naar een kwekerskas. Dat verdient
alsnog een dikke pluim.

Hij praatte, zo zegt hij zacht, altijd zo zielsgraag
met mij. Hij vond meestal een open deur met een
koffie daarbij. Zij vrouw had daar nooit een boodschap
aan. Daarom is hij altijd alleen naar me gegaan.

Zij vrouw bárst momenteel ook van de pijn, zo vertelt
zij de huisarts. 'Overbelasting' zo stelt die al vlug vast.
Zij laten elkaar echter zo heel moeizaam los, zelfs niet
voor een korte tijd. Het zou eigenlijk wel moeten, alleen
zó houdt je het laatste stukje vol om het draaglijk te
houden hoor!