Gedichten over ziekte

De Trap houdt in Vorm

Het ziekenhuis ligt in de stad
De tram stopt vlakbij
Met ondergrondse parking
En een fietsstalling aan de ingang

Elke dag een ritje ziekenhuis
Ik ken de weg blindelings
Het eten is er niet te vreten
Onderweg snel een broodje

Het ziekenhuis: vertrouwde omgeving
Ik neem de trap — in vorm blijven
Ik groet verplegers en artsen
Er heerst altijd drukte

Drie maanden ziekenhuis
Dat doet iets met een mens
Je bent nog van de wereld zie ik
Die pijnstillers doen hun werk

Ik heb je kast leeggemaakt
Artsen en verplegers bedankt
Op je kamer ligt nu iemand anders
Buiten gaat de wereld door

— Gary Oeyen

Routines (Hour 15)

Routines, not many that are left
Chronic Illness leaves people bereft

Of all they used to be and do
Until people no longer know you

As who they used to know
And will just let you go

It is easier to pretend
That doesn't exist what cannot be mend

Routines almost all are gone
Though zoom has helped save one

Even that one is not always possible to attend
And I do not want to pretend

I do not want to name them by name
That would be a painful game

What was has gone, what is that is
I don't want to focus on what I miss

What is possible now is what I see
A different yet a newer me

— Soul Treasures

El Symphatico op bezoek

Onrust in de nacht
Lakens doorweekt
Toilet snakt naar adem
Een kop weegt door

Dokter in beeld
Twaalf wachtenden in de telefoon
Een dag duurt tot vanavond
De sofa ontfermt zich

Bel opgeschrikt
Robot met tas
Mondhoeken al jaren
In dezelfde plooi

Bril op de neus — geen zicht
Onderzoekende blik — radar
Stethoscoop — slaaf
Tongspatel — maaginhoud

‘Griep’, klinkt het mechanisch
Onleesbare krabbel — arme apotheker
‘Ik vind de deur wel’
Dokter El Symphatico

— Gary Oeyen

A bucket for you, a spoon for me (Hr 10)

A bucket for you, a spoon for me
Where you have 30, I have 3

The value of my energy
Is uncompared to any wealth, you see

I can not let it go to waist
It slips away when in a haste
The drops I have carefully placed

It may to little for me to be
But I too matter whole heartedly
And have so much life in me

The spoons not there to fuel the heart
Already gone before a start

You will not see the spoons I have
You may think that I have many

But when back at home in my bed
I have been left without any

It can take days or weeks or months
To get back a single spoon
Which in turn makes me feel alive and then I spend to soon

The spoons they dance before my eyes to pretend they are plenty
While maybe there are only two, they make it seem like twenty

And so I fall in their trap way more then I would like
But life goes on and waits for none, we can can not go on strike

Just know we care for all of you though spoons will limit that
We hope you know and respect our spoons and that you won't forget

Simply to feed the spoons I need though I wish to do much more
I'll stop my spoon poem just now so I won't be a bore

— Soul Treasures

Een Pen Wijst

Een arts met bril op de neus
Weggedoken achter het scherm
Kale muren
Behalve die met de poster ‘laat je bloed controleren’

Een arts op leeftijd
De beste in zijn vak
Stilte bezig aan een opmars
Zuinig met woorden

Een arts-specialist
Zijn mondhoeken bewegen
Oef. Het is geen robot
Nieuws komt eraan

Een arts met ervaring
Zijn pen gidst op het scherm
Woekering zonder regie
Zijn assistente regelt de opname

Nu de cafetaria
Voor een ‘even bekomen koffie’

— Gary Oeyen

Liefdeslied

Mijn troeven uitgespeeld
De laatste aas

ligt niet rechtop
Piekeren, hoe
een handicap te toveren

uit onbehandelbaarheid
die tevoorschijn toveren
uit de wondere wereld

Het kost me veel
energie en tijd
waarin ik weinig leef

Ik streel de fijne versieringen
van mijn toverstok, richt
de punt op mijzelf

Leef!
wat ik leven kan, niet alles
of niets spelen, niet mijzelf verliezen

Leven wat ik kan
anders lukt het mij niet
om los te laten

— Zyw Zywa

De stille passen

Na het springen leer ik nu
met vaste partners
de stille passen
tussen tranen en lach, dansen

om wat niet mogelijk is
en wat ik het mis
in mijn fantasie
en mijn verlangen

Soms huil ik erom
Wat er mis ging
is voorbij, wat er kan
is beperkt

Wat ik doe mag
geen herhaling zijn
Ik oefen nieuwe passen
op onbekende vloeren

— Zyw Zywa

Springstaartblues

Mijn stofwisseling stokt
en dan ben je nog niet jarig
Dan valt er veel te wensen

Mijn staart verslapt
Ik spring niet meer
en doe me niet meer tegoed
aan de wonderen

Ik raak ondervoed
mijn vel raakt los
Mijn vriend raakt ongerust
terwijl hij me streelt

Ook mijn gedachten vermageren
Tot spoken, tot een horror
hoe het af kan lopen

En daar doorheen: de bommen
op waterbedrijven en ziekenhuizen
Er zijn veel alarmsignalen
en geen schuilkelders

— Zyw Zywa

[ Ik ben steeds weer af ]

Ik ben steeds weer af:

mijn ingewanden bekneld --

wirwar, mikado.

— Zyw Zywa

Een lichaam zonder naam

Een onbekend lichaam,
Van een vergeten ziel,
Waarbij de geest me vasthield.

Een stilte die over je waakt,
Met een drukte die langs je giert.

Een centrale vraag,
Verstrengeld met een doodswens,
Waarvan ik het einde niet ken.

Een gevoel,
Van wachten,
Op een hopeloos doel.

Een angst,
Dat ik constant voel.

— Leentje

Bonzend achter het Voorhoofd

Een zorgenkind huist in mijn hoofd
Onenigheid achter de schedel
Het ligt niet aan gedachten
Hun pijn is anders — bonzend

Het ritme wordt onderuitgehaald
Plannen on hold gezet
Morgen is er nog een dag
Verlichting dringt zich op

Remedies bieden zich aan
Ze roepen om ter hardst
De wilgenbast heeft de beste papieren
Die staat aan het begin van een queeste

Haar bestemming is in nevelen gehuld
Binnen onophoudelijk zuren en sappen
Vertroosting als eerste — verlossing als afsluiter
Hoffmann: standbeeld in het vooruitzicht

— Gary Oeyen

ik leef voor hen

Ik blijf leven, want ik leef.
Ik leef voor degenen
die het ziekenhuis binnenwandelden
maar nooit buiten.

Ik leef voor de kinderen
die de strijd niet overleefden.
Ik leef voor de mensen
die bleven vechten maar het niet haalden.
En toch wil ik hier niet zijn.

Waarom ben ik net degenen
die het overleefde?

Ik hoor je al zeggen:
Je mag niet klagen,
je hebt je door de strijd geslagen.
Maar op een manier,
die moeilijk valt te verdragen.
Het voelt als een last die ik moet dragen.

Ik wou dat iemand anders het overleefde en niet ik.
Ik wou dat jij dit verdriet
niet moest verdragen.

— Jay

Zwarte gaten

Je ogen zoeken me op
In de gesprekken die je voert met anderen.
Je gedachten en herinneringen vliegen door het ene naar het ander zwarte gat

Je ogen zoeken me op
In de drukke ruimte met veel prikkels.
Je ogen spreken woorden uit die niemand ziet of hoort

De knipoog die ik geef zie je nog goed.
Sommige zwarte gaten worden wat groter waardoor sommige gedachten en herinneringen verdwijnen.

Je ogen zoeken me op als er een gedachte of herinnering verdwijnt. Je ogen vinden rust en de gedachten en herinneringen gaan iets rustiger en verdwijnen minder snel. De rust en het vertrouwen die we vinden geven ons de kans om samen je verhaal te vertellen.

— Mario

Wanneer Spieren Zwijgen

Mijn bestaan is gedempt
Verkort — In zichzelf gekeerd
Een tinteling bleek de verrassing
Onbewaakt was het moment

Huid beefde in donkerte
Een nare droom van bij de start
Ankerde zich overdag vast
Kracht droop af

Een lucifer werd eik
Papier blonk uit in gewicht
Zelfs haar viel zwaar uit

Met mondjesmaat
Dat sluit waarschuwingen uit
Een bezem bleef onaangeroerd
Een sleutel kon nog net

In het dagelijkse schuilde een beul
Van weinig woorden — Des te meer daden
Een andere hand voor een vork
Zette hem voor schut

Op een beul kan je
Geen gezicht plakken
Die laat zich nooit zien

Driest en meedogenloos
Zonder gevoel of medelijden
Onuitgesproken woorden
In het hoofd is er nog plaats

— Gary Oeyen

Just one more hour of actual rest
would help so much to be my best

Not asking for a whole lot more
Not asking for a perfect score

Just one more hour of restful sleep
The 1K more is yours to keep

— Soul Treasures