Gedichten over ziekte

Erna Kagenaar-DekkerPremium-dichter 5 dagen geleden

Baken in de mist

Alsof de mist om mij heen niet weg wil trekken
sta jij volop in het zonlicht
Ik voel onze liefde en zie je vragend kijken
Het blijft onbedoeld stil

Al die mensen met verschillende gezichten
Al die vragen, ik weet geen antwoord
Mijn boosheid overvalt je
Het gaat niet meer zoals ik wil

Als de avond valt bij dageraad
vergeet mij dan niet, als ik jou..
Vergeet niet wie ik ben en wat ik kon
Als de zon ondergaat in mijn geheugen

blijf dan bij me en streel mijn wangen
Mijn hart weet alles
Vergeef me als ik je niet meer herken
Vertel me gewoon de waarheid en nooit een leugen

Laat me in mijn waarde blijven
als de nacht ons overvalt
Jij was en blijft altijd mijn licht
Mijn baken in de mist

JottePremium-dichter 6 dagen geleden

Machteloos gevoel.

30-04-2012
Gevoel

Rare boel
Dat rot gevoel
Met 2 en toch alleen
Ondanks de zon die scheen

Dag…dag,…dag dagen
Baaldagen

Vraag.
Geen antwoord.
Een boos gezicht
Negatieve reacties aan mij gericht
En ook vandaag
Blijft het verstoord

Onmacht
Zwarte dag
En nacht

Leven zo
‘t Maakt je zo leeg
Het is en was beter dat ik nog ff zweeg

Energie
Nu ff nie..

Het is, (inmiddels was), een zware tijd..
in de laatste fase van zijn kanker strijd.

Jotte

Toon meer

JottePremium-dichter 6 dagen geleden

Tijd!

Onzekerheid
behandeling
informatie
inzicht
besef
nodig
krijgen
geven
te lang
te kort
mogelijkheden
bijna altijd!

Gaat het om TIJD?
Heb je, is er nog.. tijd, maak vooral tijd,
raak de moed nooit kwijt.
Ook al zit het niet mee, maar tegen,
om tijd zit je vaker dan gewenst verlegen.
De tijd gaat snel.. is niet traag
ook vandaag
Benut de tijd en vul het in met genieten, zijn, optimisme, mee bewegen
Tijd is als droog zand
Dat verdwijnt tussen je vingers van je hand.
Wees slim en niet dom
Ga er goed mee om!

Jotte

Elke stap telt

Sinds die dag is niets meer
vanzelfsprekend als voorheen.
De tijd beweegt soms sneller
dan het hart en hoofd aankunnen,
en wat ooit moeiteloos ging,
vraagt nu geduld, moed en aandacht.

Er zijn dagen waarop woorden zoeken,
beweging wachten laat,
of vermoeidheid als een zware jas
over de schouders valt.
Dagen waarop de wereld doorgaat
terwijl jij opnieuw moet leren
hoe je daarin je weg vindt.

Maar kijk ook naar wat er wél is:
een hand die je vasthoudt,
een blik die je begrijpt,
een lach die onverwacht terugkeert,
een kleine stap vooruit
die groter is dan anderen kunnen zien.

Want herstel is geen rechte weg.
Het is vallen en weer rusten,
het is proberen, ademen,
en opnieuw beginnen
zonder jezelf te verliezen.

Je bent niet alleen wat je is overkomen.
Je bent ook je kracht,
je herinneringen, je liefde,
je humor en je hoop.
Je bent zoveel meer
dan de grenzen die vandaag zichtbaar zijn.

En zelfs wanneer de nacht lang duurt
en de weg nog onzeker voelt,
komt er ergens een ochtend
die zachtjes zegt:
kijk, je bent er nog.
En elke stap die je zet,
hoe klein ook,
is een overwinning.

Toon meer

James vista

Oh lieve James,
ik zou best wel met je willen vissen,
of samen in het water pissen,
ik gebruik jou als mijn aas,
dus ik ben jouw baas,
gehoorzaam wat ik zeg,
anders heb je pech,
met een hele mooie hengel,
want jij bent een engel,
ik ben een haasje,
heb jij voor mij een kaasje,
soms als ik geen vissen vang laat ik een traan,
dan ga ik huilen als een kraan,
ik wil jou vangen,
ik knap uit elkaar van het verlangen,
je bent de allermooiste vis,
dus geef me alsjeblieft een kiss

Vrouwke 21 september 2026

Verhaaltje 2

Verhaal.
Carola, jij hebt dezelfde voornaam als de burgemeester van Rotterdam.
Je woont naast mij Carola en ik beken je dat ik iemand ergens van moet overtuigen maar niet goed weet hoe ik dat aan moet pakken.
Zal ik psychologische boeken over overtuigingsskills lezen o f advies vragen aan een psycholoog?
Ik besluit om bij het gesprek me vlot en zelfverzekerd te kleden en om me op te maken met poeder, oogschaduw en mascara.
Voor de zekerheid draag ik een luier want af en toe heb ik ongelukjes en poep ik in mijn broek.

Gevecht tegen kanker

Kanker veranderde mijn leven
chemo sloopt wat ziek is
Het rooft mijn energie
maakt mijn lichaam zwaar
En dwingt me soms tot stilstaand
terwijl mijn hart nog zoveel wil
Aan de buitenkant zie je misschien
een glimlach, kracht en levenslust
EN DIE ZIJN ECHT
Maar wat je niet ziet is hoeveel kracht het soms kost
om diezelfde glimlach te dragen
Ik ben moe op een manier die slaap niet oplost
Mijn lichaam vecht herstelt, en krijgt een nieuwe klap
en staat telkens weer op
Kanker en chemo nemen veel van mij
maar een ding krijgen ze niet

                                       HET LICHT IN MIJ

NathalieR

T.B.C.-besmetting houdt huis

Ik herinner me nog goed een klasgenoot
uit de 3e of 4e lagere schoolklas. Op school
verrichtte men als onderzoek een Mantoux-
reactie of t.b.c. mogelijk aan de orde was.
Bij de favoriete klasgenoot was het helaas
Bingo! Ik heb hem daarna niet meer gezien.
Verder onderzoek volgde er denk ik misschien.
Later hoorde ik dat hij zieker en zieker werd van
de t,b.c. destemeer. Nog weer later trof mij de
boodschap: al spoedig overleden dit keer.

Schoolkind met ernstige handicap

Het was nog in mijn vroege schooljeugd dat men erin
nog voorzag Een kind met een zwaarwegende handicap
dat er gewoon bij hoorde... Ik hoor en zie in gedachten
nóg haar blije lach!
Een overmatig groot en misvormd hoofd, niet passend
bij haar lijf... Toch gaf zij met veel vriendschap jou
spontaan wel de vijf.
Het schooljaar daarop was zij niet meer daar. Aan haar
kwaal per saldo toch overleden. Toch miste je haar.
Het grote leven in zijn volle omvang ging bepaald niet
aan je voorbij. Soms redde een schoolmaatje het simpel
weg niet. Voor jou erop volgend een nameloos verdriet.

Ik wil niet meer ziek zijn

Niet meer wakker worden
met de gedachte
dat ik vandaag weer thuis zit.

Ik wil niet meer leven
tussen afspraken en adviezen,
tussen “doe rustig aan”
en “je bent er nog lang niet.”

Ik weet dat ze het zeggen
omdat ze zich zorgen maken.
De specialist,
de fysiotherapeut,
ze willen dat ik herstel.

Maar soms voelt het
alsof iedereen vergeet
hoe graag ik zélf verder wil.

Ik wil niet meer wachten.
Ik wil niet meer stilzitten.
Ik wil niet steeds moeten uitleggen
dat ik zo graag mijn leven terug wil.

Ik wil mijn werkkleding aan.
Mijn sleutels pakken.
Naar mijn vrachtwagen lopen.
De deur openen
en achter het stuur kruipen.

Ik wil weer rijden.
Kilometers maken.
Werken.
Thuiskomen met dat voldane gevoel
dat ik iets heb gedaan.

Ik wil weer mezelf zijn.

Niet de zieke Rachel.
Niet degene die moet wachten.
Niet degene over wie anderen beslissen
wat wel en niet kan.

Gewoon Rachel.

Ik weet dat herstel tijd kost.
En misschien moet ik accepteren
dat mijn lichaam nog niet zover is
als mijn hoofd.

Maar dat betekent niet
dat mijn verlangen verkeerd is.

Want ik wil niet vluchten voor mijn herstel.
Ik wil er juist doorheen.

Stap voor stap.
Dag voor dag.
Tot ik op een ochtend wakker word
en niet meer hoef te denken:
“Vandaag zit ik weer thuis.”

Maar:

“Vandaag mag ik weer verder.”
En misschien duurt die dag
nog langer dan ik hoop.

Maar ik blijf ernaartoe werken.

Want ik wil niet alleen
van mijn klachten herstellen.

Ik wil mijn leven weer terug.

Toon meer

Op bezoek, maar ten dode opgegeven

Hij belt bij me aan. Ik verwachtte hem niet meer.
Binnenkort te overlijden, meldde hij me onlangs.
Ziehier: daar was hij toch wéér!

Zo lang zijn we al bevriend. Hij heeft de leeftijd
van de zeer sterken bereikt. Zijn vrouw reed ons
vroeger per auto naar een kwekerskas. Dat verdient
alsnog een dikke pluim.

Hij praatte, zo zegt hij zacht, altijd zo zielsgraag
met mij. Hij vond meestal een open deur met een
koffie daarbij. Zij vrouw had daar nooit een boodschap
aan. Daarom is hij altijd alleen naar me gegaan.

Zij vrouw bárst momenteel ook van de pijn, zo vertelt
zij de huisarts. 'Overbelasting' zo stelt die al vlug vast.
Zij laten elkaar echter zo heel moeizaam los, zelfs niet
voor een korte tijd. Het zou eigenlijk wel moeten, alleen
zó houdt je het laatste stukje vol om het draaglijk te
houden hoor!

Gertjan van der KraanPremium-dichter 10 augustus 2026

Mantelzorg

24 uur per dag, iedere keer
Is ze er toch maar weer
Om haar hulp en steun te geven
Bereid, liefdevol voortgedreven
Ik zie de moeheid in haar ogen
Dat maakt mij steeds bewogen
Waar haalt ze de kracht vandaan
Om mij iedere dag bij te staan
Om mij steeds weer te helpen
Met liefde mij te overstelpen

Gertjan van der KraanPremium-dichter 10 augustus 2026

De winter van het leven

Ik bevind mij in de winter van mijn leven
Dankend voor alles wat mij in de lente is gegeven
Wat in de zomer dan mocht uitbotten en bloeien
En tot volwassen mooie vruchten uitgroeien
Die ik in de herfst van mijn leven mocht plukken
Ook al moest ik soms hoog reiken of diep bukken
Maar in al die seizoenen van mijn leven
Wilde Hij mij Zijn Zon en milde regen geven

Gehecht

Het gaat op en neer met mij
Ik omarm het leven en laat het los

omdat het geen toekomst heeft
Ik streepte onmogelijkheden af
en er bleef weinig concreets over

Wel liefde
Voor mezelf, mijn verlangen
om te leven, de mensen

om me heen, ja zelfs voor
altijd weer, hun gestuntel

En ik wil het allemaal niet missen
Behalve wanneer het iets beter met me gaat
en ik me weer erger

aan weggebruikers enzovoorts
die onder de maat handelen
wat een onnodige verarming is

Ja, het gaat op en neer
met mij, sinds ik kanker heb

Soul Treasures 14 juli 2026

My pulse

My pulse is giving data
To the app so aptly

So that the data shows
What my brain cannot see

Where is the edge of my energy envelope
I have no clue, but app tells me when to stop

So my pulse is speaking for me what I fail to grasp

So that PEM can be prevented
And I stay out of its clasp