D. G. G.
De golven
golven hun beweging,
bewegen tegen rotsen
die als rots in de branding
Bretoense kust zijn.
Gedichten over de zee
Eb en vloed, zout in de lucht, een horizon die nooit ophoudt: de zee laat niemand onberoerd. Deze gedichten over de zee brengen het strand, de branding en het grote water naar je scherm, ook op dagen dat de kust ver weg is.
VAST EN ONZEKER
Op een heuvel aan het strand
staat de fiere zeeden
zijn voeten geklemd
tussen harde rotsen
de luchtige naaldenkruin
wiegt zacht heen en weer
in de zilte luchtstroom
vangt allerlei moegestreden
en pas ontwaakte klanken op
bereisde winden rusten
binnen de prikkende takken
bloemengeuren vol treklust
suizen voort en nemen
verzonken weemoed
en opgewekte daadkracht
samen met zich mee
of bouwen nesten voor zich
aan de jonge twijgen
de ogen van de boom
zwerven over de zee
terwijl golven voor hem zingen
over sterk en hecht tehuis
naast onstuimige wijdte.
Golven
de eeuwig klotsende golven
tegen een muur van zand
waar zomers de mensen liggen op het strand
en zich te goed doen aan de golven van de zee
of zonnebaden in de weldaad van de zon
en zich vergissen en verbranden als een kanon
uren lang lopen langs de vloedlijn
tot je weer terug moet lopen om op tijd te zijn
als het strand smaller word door de vloed
en je klaar bent met je eigen gemoed
de boten snijden door de klotsende golven
soms overdekt met golven van schuim
in de verte zie je een zeehondenkruin
die snel in de golven verdwijnt
als het stormt geven de golven minder plezier
schepen vormen dan een speelbal der natuur
menigeen verdwijnt voorgoed in de golven
en zijn in een zeemansgraf bedolven
D. Z. I.
De zee is een trooster
die als blank vlak
strepen van het leven
gladstrijkt.
Redding
Dobberend over de woelige baren
Zocht en vond hij de ware
Na ’n schipbreuk, dit was helaas
Op een onbewoond eiland.
Ze hadden negentien kinderen
Toen ze na dertig jaren
Werden gered door een voorbij
Varend piratenschip,
Waarop zij de rest van hun leven
Voeren over de baren.
D. G. V. Z.
De geur van zee,
schelpen,
algen,
avond.
D. V. K.
De vissersboot komt ronkend en puffend aan,
fuiken vol met krabben door,
over, onder en in elkaar,
een hoop chaos
die de weg kwijt is.
H. S. S.
Het schuim spat tegen de toren,
hier
wil niemand
nu zijn.
S. V. D.
Signalen van de bultrug
werden zwakker en zwakker,
misschien
wordt de mens
nog wel wakker
(broebelend.)
S. S. P.
Strandvlooien,
springend,
prikkend
in het vlees
der jeugd.
H. L. V.
Het leven van het water,
de golven,
de glans,
het schuim,
diepte,
oerkracht,
gevaar,
oorlog,
schipbreuk,
grijs, bruin,
groen en blauw
van J. M. W. Turner.
B. D.
Boten die kabbelen
of tegen rotsen stormen
die hoog en robuust
de aarde vormen.
[ Er spuit bloed, veel bloed ]
Er spuit bloed, veel bloed
opzij uit de vissersboot --
De zee wordt vermoord.
— Zyw Zywa
Bikinibroekje
Op het goudgele strand
Loopt langs de branding iemand
Op blote voeten door ’t zand,
Lijkt niets is aan de hand.
De waarheid is andre koek,
Want met ’n goede look
Zie je dat hij is op zoek
Naar ’n verloren bikinibroek
In de branding, van z’n hartsvriendin,
Wijl ze had in zwemmen erge zin,
Tot onverhoeds in de woeste branding,
Haar bikinibroekje verloren ging.
Het bikinibroekje was en bleef weg,
Hij zocht zelfs met ’n dreg,
Zij raakte erdoor van de leg,
Zo’n verlies is ’n verschriklijke pech!.
Waar ik en de zee één zijn
Als de zee mijn woorden kon schrijven
Dan was er veel te vertellen
Als het meisje dat loog over haar gevoelens
Kon laten zien wat ze echt voelde
Dan kwam de zee dichter bij haar
Als het meisje die verdwaalde in haar gedachten
Een uitweg kon vinden
Dan werd het zand net als steen
Niet om haar tegen te houden
Maar om haar de weg te wijzen
— Safc
De zee is van oudsher het meest bezongen landschap dat we hebben, en wie deze verzameling doorleest, begrijpt waarom: ze is nooit twee dagen dezelfde. Onze dichters schrijven over de kalme zee van een zomeravond, spiegelglad en verzoenend, én over de grijze noordwester die schuimkoppen over de pier jaagt. Over kinderen met emmertjes en over vissers die niet terugkwamen. Over de wandeling langs de vloedlijn die elk hoofd leegmaakt: het gratis medicijn dat elke kustbewoner kent.
Waarom de zee blijft trekken
In veel gedichten hier is de zee meer dan decor. Ze staat voor het onmetelijke waar je even bij mag staan, voor verlangen naar verten, voor getijden in een mensenleven, eb en vloed als komen en gaan. Daarom worden zeegedichten ook gekozen voor bijzondere momenten: bij een afscheid van iemand die van de zee hield, bij een verstrooiing aan de kust, of gewoon als kaartje voor een zeezieke landrot die te lang niet aan het strand was. Een kort gedicht over de zee past bovendien prachtig bij die ene foto van de zonsondergang boven het water.
Meer buitengevoel vind je bij de natuurgedichten; wie kustplaatsen en eilanden afstruint, leest verder bij landen en steden, en zomerse stranddagen horen bij reizen en vakanties. Neemt de zee ook jou altijd even mee? Laat het schrijven beginnen waar de golven ophouden — en plaats je zeegedicht hier.