Na een werkzaam leven wachten de vrije dagen. Deze pensioengedichten vieren dat afscheid van de werkvloer, met dank voor alle jaren en een warme wens voor alle tijd die nu van iemand zelf is.
Echt maar
Knipsels, foto's, onvervalst
ikzelf in mijn herinnering
het applaus en het zweet
de danseres die ik was
lenig lange spieren
een vliegende krijgster
van schoonheid, van vlees
en bloed, van jongsafaan
in een sjouwershemd
dagelijks geoefend
en opgeslagen
in elke cel en de wereld
draaide door, schreef mijn roem
achteloos weg als een van de vele
multiversele tijdsfragmenten -
echt maar onbeduidend
— Zyw Zywa
Oud
We kunnen nog even meedoen
Genieten van ons pensioen
Het is niet meer als toen
Je jeugd is voorbij
Toch ben je soms wel blij
Met een partner aan je zij
Geen collega's of baas
Soms eenzaam en alleen helaas
Je bent wel eigen baas
Buurthuis café of kerk
Doe vrijwilligers werk
Van beweging blijf je sterk
Pensioen, pensioen.
Niets meer te moeten.
Alleen er te zijn.
Misschien wat in de aarde wroeten
of nippen aan een glaasje wijn.
De vrijheid niets te doen.
Dat is waar ik van geniet.
Of misschien toch niet?
Want neem dit in acht,
't is niet altijd wat je er van verwacht.
Vrije tijd.
Een tuinman uit Bergeijk,
vulde zijn kruiwagen
met het laatste restant groenafval,
dat hij had verzameld
de afgelopen dagen.
Zijn tuin was nu leeg,
één grote zandvlakte, meer niet,
van zijn mooie tuin was niets over,
toch deed dit hem geen verdriet.
Want vanaf morgen gaat hij met
welverdiend pensioen
en hij heeft zich voorgenomen
nog lekker te gaan genieten
en leuke dingen te gaan doen!
Dit weekend gaat hij zijn tuin betegelen,
toegegeven,
dat is best even slikken,
maar ach,
volgende week is hij voor 4 maanden weg,
dus .......... lang leve, zijn oudedag!
— Em Dee
Materieel of immaterieel
Beiden zijn ze vijf en zestig jaar
En al heel lang een gelukkig paar
Het was liefde op het eerste gezicht
Hij was gelijk voor haar gezwicht
Maar tegenwoordig met zijn pensioen
Kan hij weinig meer met haar doen
Had ik voor haar maar wat meer geld
Want dat is toch wat tegenwoordig telt
Hoe kan ik toch meer geld genereren
Om samen wat meer te gaan verteren
Haar nog wat geluk te geven
In hun beider ouder wordend leven
...............
Kon ze hem nu maar overtuigen
Zijn verlangen in liefde om te buigen
Voor haar bestaat deze wens niet
Ze denkt; ik wilde dat hij meer geniet
Van de tijd die ons beide wordt gegeven
In een ouder wordend liefdesleven
Uitgerangeerd
Hij zat op een bankje in het park en dacht aan vroeger, aan thuis,
het zacht geklater van het beekje zorgde voor een slaapverwekkend geruis,
maar het aangename toneel kon hem nauwelijks bekoren,
zijn stemming was gemelijk, en zijn blik leek wel bevroren,
hij was met pensioen gestuurd, na een loopbaan van vijfenveertig jaar,
altijd was hij voor het werk paraat, en altijd stond hij klaar,
maar op het laatst lag het werktempo hem te hoog op het drukke handelsagentuur,
hij kón gewoon niet meer mee, én hij was te duur,
op zijn laatste werkdag blonk zijn baas uit in onzichtbaarheid,
en was niets, geen cadeau, nog geen hand ten afscheid,
oh, hij had vroeger óók wel een burn-out gehad, toen het woord nog niet eens bestond,
de boodschap toen was gewoon hard doorwerken, tot je je hervond,
heden ten dage moeten ze zo nodig een Sabbatjaar, of jezelf herbronnen,
met een verwenweek in een of andere dure 5-sterren Spa, met luxe en warmwaterbronnen,
hij dacht terug aan zijn jeugd, toen er geen plaats was geweest voor verwennerij,
werken moest je doen!, en verder geen aanstellerij,
hij was nog van de generatie van de babyboom,
goeddeels grootgebracht met die vieze pap van patentbloem,
hij had toen gezworen zijn eigen kinderen een dergelijke jeugd te besparen,
en dát was gelukt, want die dachten aan alleen nog aan feesten, cava, foie gras, en grand crus uit topjaren,
hij zat zelf in een groot zwart gat, want zijn werk was zijn raison-d’être geweest,
met hoogstens vrijaf voor de Kerst, Pasen en het nieuwjaarsfeest,
nu slofte hij met zwartgallige gedachten heen,
voor wéér een middag alleen,
wezenloos uit het raam staren,
van zijn sjofel flatje vlakbij het klooster van de Arme Klaren,
enfin, hij moest maar niet verder zeuren en klagen,
hij was nu een voltijdse oude van dagen,
en nu begreep ie ook waarom hij zo down was, zo uit zijn hum,
hij was vanochtend natuurlijk weer vergeten zijn pilletje te nemen, zijn antidepressivum.
ARBEID EN VOORLAND
De vorsende ogen en werkgrage handen
van Kees kennen een lang en rijk verleden
dat in verschillende laden
en op vele papieren
bewogen geschiedenis meldt
binnen de vertrouwde muren van Skil
vol gemoedelijke uitvoering
toont Kees zijn sterke onblusbare aard
als noeste aanpakker
thans ziet hij uit naar een toekomst
met nodende geheimen
waarin aangename onderneming wacht
uit eigen brein en wil ontsproten
daarbij zal hij bemoedigd worden
door huiselijke geborgenheid
Een gedicht bij het pensioen viert een dubbel moment: afscheid van het werk, en het begin van een nieuwe vrijheid. Zulke verzen kijken graag terug op een lange loopbaan en vooruit naar alles wat nu kan, de hobby’s, de kleinkinderen, de reizen die eindelijk passen. Ideaal om voor te dragen bij de afscheidsreceptie of op een kaart voor de kersverse pensionado. Een persoonlijk vers zegt precies wat een gestandaardiseerde speech niet lukt: dat iemand echt gemist zal worden op de werkvloer. Tegelijk klinkt de voorpret door van een leven waarin de wekker eindelijk uit mag.
Deze verzameling telt nog maar een paar verzen. Voor een ander werkmoment zijn er de gedichten bij een werkjubileum, over je collega’s, en breder over het werkende leven. Deze gedichten zijn door leden ingezonden.
Ga je zelf met pensioen, of ken je iemand die dat doet, en schreef je er iets bij? Deel je gedicht en gun een aanstaand pensionado dezelfde woorden.