Vegetarische slager
De slager hield niet van vlees,
Was van huis uit vegetariër,
Trouwde de slagersdochter,
En geraakte zo in ’t slagersvak.
Zijn vrouw en kinderen allemaal,
Waren verzot op vlees en daarom
Kookte zijn vrouw voor hem apart
Voor hem ’n vegetarisch maal.
Alleen de hele buurt wist van zijn
Afkeer van vlees, vertrouwde
Hem daarom niet en keerden
Eén voor één de slager hun rug toe.
Dit resulteerde in een faillissement,
Hij heeft nu een bakkerij,
Daarin is hij als een vis in ’t water,
Eet nu thuis zelfs een stukje vis,
En af en toe, heel aarzelend,
Een stukje vlees bij d’avonddis.
Gedichten over werk
Werk is meer dan geld verdienen: het is een groot deel van je dagen, je trots, soms je hoofdpijn. Deze gedichten over werk gaan over al die kanten, over ploeteren en presteren, over collega’s en klokken, over wat werken met een mens doet.
Broodwïnning
Hij was zich van geen kwaad bewust,
Bakte de broodjes graag bruin,
Hij bakte ook zoete broodjes,
Duivekater, suiker- en roggebrood.
Zijn nering floreerde niet,
Bakken daar bakte ie niet veel van,
Dat deed hem heel veel verdriet,
Want bakken daar hield ie van.
Heeft bakken aan de wilgen gehangen,
Is nu klompenmaker van beroep,
Dat gaar hem stukken beter af,
Alleen hij raakt ze aan niemand kwijt.
Hij heeft zijn schuur nu vol met klompen,
Kan ze alleen kwijt bij de bakker
Als brandstof voor diens oven,
Hoeft ze nu niet meer glad te schuren.
Linda
Een nieuwe collega
Het landschapskantoor ontwaakt
Deerne met witte glimlach
Iedereen enthousiast
Teamgenoot schuin over mij
Het is hier nog niet zo slecht
Opleiding vereist een agenda
Ik vind direct een gaatje
Een nieuwe wind voelt fris
De chauffage mag af
Niet alleen het gezicht is gaaf
Bovenaan oogt alles stevig
Sollicitaties op on hold
De cijfers boeien terug
Rechtstaan is niet alleen voor de bloedsomloop
Iedereen stiekem op wandel
Kantoortuin in zomerse stemming
Benen zonder einde maken bruin
Bedrijfsfeestje met partner na fusie
Haar vrouw noemt Linda
Nieuwe online vacature
Precies iets voor mij
CEO
Ontwaken is druk
Afval voor de deur
De kat blijft weg
Strijken hemd
Koffiepad vergeten
Sigaret: geen tijd
Chaos op de weg
Journaal in crisis
Mail in concepten
Teamsmeeting verzet
Afspraak afgezegd
Vies broodje
Cijfers nemen een duik
New York aan de telefoon
Reorganisatie klopt aan
Yana is nog maar pas in dienst
File in mijn hoofd
Mist wil niet gaan liggen
EHBO zwarte koffie
Bloeddruk wild
Een leeg huis
Diepvriespizza in de sofa
Een borrel heb ik verdiend
Ogen knipperen
Bericht van mijn ex
Sofie is ziek
Tom heeft gespijbeld
Gamen is zijn ding
—
Ik ben liever op kantoor
WIJDE KIJK
De mateloze grootheid
van onze Hemelse Vader
toont zich in het heelal
zonder einde of begin
dat Hij eens maakte
niets is God te klein
Zijn onvoorstelbare ruimte
draagt nauwkeurig zorg
voor het nietigste bestaan
microben en bacteriën
leven dankzij alle aandacht
dat Scheppers geest hen geeft.
FLUISTERING BLIJFT
Eens lieten rondom en door Beetsterzwaag
melkbussen opgewekt hun rammelgeluid
horen op boerenkarren, die vrijuit
zelfbewust voortreden, hossend en traag.
De heilzame witte drank stroomde gestaag,
begeleid door stoomgeblaas en -gefluit,
d' Olterterper zuivelfabriek in en uit.
Binnen haar muren arbeidde men graag.
Tenslotte verdween dit gezegend werkoord,
schiep in dorp en omgeving zwaar gemoed.
Doch nieuwe verdiensten brachten goed woord.
"Zuidoosthoek" zucht de bosrand met weemoed:
de naam van 't vergane gebouw bekoort
immer het loof vol zinkende avondgloed.
Echt maar
Knipsels, foto's, onvervalst
ikzelf in mijn herinnering
het applaus en het zweet
de danseres die ik was
lenig lange spieren
een vliegende krijgster
van schoonheid, van vlees
en bloed, van jongsafaan
in een sjouwershemd
dagelijks geoefend
en opgeslagen
in elke cel en de wereld
draaide door, schreef mijn roem
achteloos weg als een van de vele
multiversele tijdsfragmenten -
echt maar onbeduidend
— Zyw Zywa
Protocol: vriend of vijand
Een woord als een routekaart
vol belofte van orde,
een bakensysteem in chaos,
structuur in wanhoop—
veilig klinkt het,
maar soms wordt het een tunnel
zonder einde,
waar je alleen nog
loopt op automatische piloot.
Toch, als het samen gemaakt wordt,
kan een protocol fluisteren:
“Hier is houvast.”
In het ochtendritueel,
in koffie en rek,
in drie punten van aandacht
wordt angst op afstand gehouden.
Stemmen die dwingen,
kunnen zwijgen
door muziek, door stappen
en een telefoongesprek.
Zelfs handen die maken,
scheppen weer lucht
in een hoofd vol nevel—
dan wordt het ritueel
een uitweg, een ademgat.
Niet als keurslijf,
maar als bondgenoot,
niet als voorschrift,
maar als uitnodiging
tot ruimte,
tot samen zoeken
en nieuwe grond vinden
waar het licht mag vallen.
Wat zou er groeien
als je samen
een protocol zaait—
een vriend
die uit de tunnel
leidt,
stap voor stap,
uit het donker?
Personeel op een ziekenhuisafdeling
Ik observeerde enig personeel op een ziekenhuisafdeling
Zij waren bijeen genomen met niet al te veel
Desondanks die volkomen relaxte sfeer
Een babbeltje hier, een koffietje daar en ongeduld beving
mij meer en meer Juist toen ik eindelijk er iets van wilde
zeggen was het mijn beurt. Zonder enig gezeur. Er sloot
zacht een deur.
— Dakoyria
bol.
Soms voel ik me alleen op deze wereld
Een wielas die dreigt te begeven
Pakjes zijn het nieuwe goud.
Ze wegen als lood
Verkeer is een veeleisende patron
Soms heb ik zin om ermee te kappen
Dubbel parkeren wekt ergernis
De stad spuwt auto’s uit
Zelfs claxons verspreiden stank
Verkeer ziet niet naar mij om
Soms heb ik zin om te veranderen
Een buurman (lees: redder) neemt het pakje aan
Lange tuniek tot aan de enkels
Mijn stem niet langer voor extremisten
Verkeer lijkt op een monster
Soms heb ik zin om eruit te stappen
Een deur voor mij dichtgegooid
Een vrouw snauwt haar man af
Had hij dan geen opblaaspop besteld?
Verkeer, was is je bedoeling?
Soms heb ik zin in een biertje
De bestelwagen zucht opgelucht
Karton verspreidt stank
Zelfs deze oude Ford verdient beter
Ik ben dat verkeer grondig zat
Rood, opgezwollen gezicht
Vergrote pupillen
Nemen het verkeer
In het vizier
Ik richt mij op het monster
Nu is het aan mij
Jupiler
traagheid
(over de zonde van acedia)
Traag sluipt zij binnen, op kousen van niets,
fluistert: “Morgen, misschien, of nooit.”
Ze weeft haar deken van uitstel en vrede
over wat roept, maar geen antwoord ooit.
Niet het lichaam dat rust, is haar prooi —
maar de ziel die zich stil laat verleiden,
die wegkijkt van wat werkelijk schuurt
en zich nestelt in lege bezigheden.
Je weet wat je moet doen, je weet het al lang,
maar je ogen dwalen naar schermen, naar spel.
Je hart klopt traag onder bergen van plannen
die wachten op moed, of op jou — of op wel.
Want luiheid is niet het niets laten zijn,
maar het vluchten voor wat je moet horen.
Het is kiezen voor lichtheid terwijl je weet
dat gewicht jou zal hervormen of bezeren.
De weg van de minste weerstand is zacht,
maar leidt je vaak weg van je ware bestaan.
Wat schuurt, vraagt om liefde. Wat wringt, om een blik.
Wat pijn doet, wil dat je blijft staan.
Dus kijk.
Kijk de feiten in hun rauwheid aan.
Luister naar wat je al jaren vermijdt.
En weet: moed is niet zonder angst bewegen,
maar doen wat moet, juist als traagheid verblijft.
Vraatzucht
(over het nooit genoeg)
Er is een honger die niet in de maag zit,
maar in de ziel —
een bodemloze put
die vraagt om meer, en meer,
en toch nooit wordt gevuld.
Je eet, je koopt, je werkt, je wint,
je boekt, je belt, je plant, je spint —
maar het blijft stil, daarbinnen.
De leegte zegt: “Nog niet genoeg.”
En jij gelooft haar.
Vraatzucht is niet slechts
de hand naar het koekje
of de extra slok bij het diner,
het is ook
het nooit kunnen stoppen met presteren,
met regelen, met winnen,
met willen wat je al hebt gehad.
De manager die surft tussen vergaderingen,
die zijn avonden eet met de kaart van de zaak,
die succes slikt als een drug —
en ‘ontspanning’ laat organiseren
door zijn secretaresse —
die is niet verzadigd,
maar verloren.
Want wie zoekt om te vullen
wat vanbinnen schuurt,
vindt buiten slechts schijn,
en binnen geen rust.
De werkdag wordt een fuik,
de vakantie een decor,
en in elke overwinning
klinkt het echoënd tekort:
“En nu? Wat nog meer?”
Vraatzucht is het vergeten
dat genoeg soms stil is,
en dat leegte niet altijd
gevuld hoeft te worden
maar gezien.
Dus leg je bestek neer.
Sluit het scherm.
Stop met jagen op wat niet vangbaar is.
En proef, heel even,
hoe het voelt
om niets meer te moeten —
en gewoon
genoeg
te zijn.
vasthouden
over hebzucht, leiderschap en de kunst van loslaten
We willen zo graag vasthouden —
aan plannen, aan posities, aan gelijk.
Aan macht die ooit gekregen werd,
maar het hart verstikt als te strak gestrikte das.
De vuist die zich sluit om het zand
verliest het sneller dan een open hand.
Zo stroomt wat we vrezen te verliezen
ongezien tussen de vingers door.
Hebzucht is geen gulzigheid alleen,
het is ook het niet durven geven.
Het is blijven zitten op een troon
die allang geen vragen meer hoort.
Hebzuchtige leiders —
ze delegeren niets,
vertrouwen niemand,
en blijven te lang in kamers
waar het licht al jaren uit is.
Ze spreken over continuïteit
maar bedoelen controle.
Over verantwoordelijkheid
maar bedoelen: “Laat mij dit maar doen.”
Toch vraagt een gezonde organisatie
niet om de stevigste greep,
maar om de open hand
die weet: invloed groeit in het loslaten.
Een goede leider
maakt zichzelf op tijd overbodig
en laat achter wat groter is dan hijzelf.
Terug op eigen kracht
Een kleine mijlpaal, groot van betekenis
– je hebt de tocht volbracht,
ging gebukt onder zorgen en schroom,
maar bent opgestaan met nieuwe kracht.
Je lijf en geest vroegen tijd,
al vond het ego dat lastig te verstaan;
je leerde luisteren naar zachtere stemmen,
leerde dat kwetsbaarheid mag bestaan.
Niet alleen liep jij dit pad,
met collega’s, werkgever die waakten
en zonder haast of duw
de ruimte gaven om op adem te raken.
Want kracht schuilt soms in stilstaan,
in vragen om pauze, in liefde voor jezelf –
dit is geen verhaal van zwakte,
maar van groeien, van leren, van helen.
Dus hef het hoofd, kijk vol hoop vooruit,
met lessen gekoesterd als gouden schatten;
en weet: vandaag hoef je niet perfect te zijn,
vandaag is gewoon genoeg, voor jou.
En aan hen die naast je stonden,
zonder haast, met open hart en hand:
een diepe buiging,
want de mooiste steun,
is die steun
die stil naast je blijft staan.
[ Ik plan mijn werk goed ]
Ik plan mijn werk goed,
wees welkom, ik omarm je --
met open armen.
— Zyw Zywa
Een gedicht over werk kan alle kanten op: de voldoening van een klus die af is, de druk van een volle agenda, of juist de humor van de dagelijkse sleur. We brengen op de werkvloer een groot stuk van ons leven door, en dat levert stof genoeg voor poëzie — herkenbaar voor iedereen die ’s ochtends weleens de wekker vervloekt en toch trots naar huis rijdt. Van de bouwvakker tot de verpleegkundige, elk vak heeft zijn eigen ritme, trots en frustraties: sommige verzen mopperen, andere bezingen juist het plezier van goed werk. Van de eerste baan tot het laatste project laat werk sporen na die zich prima laten bedichten.
Voor bijzondere momenten in je loopbaan zijn er aparte verzen: bij een werkjubileum, bij het pensioen, of over je collega’s. Alle verzen komen van werkende leden zelf.
Heb je een gedicht over jouw werk of vak? Plaats het en laat anderen er hun eigen werkdag in herkennen.