Nederlanders praten altijd over het weer. Dichters schrijven erover. Gedichten over het weer in al zijn buien: regen tegen het raam, de eerste echte lentedag, storm op komst en mist die alles zachter maakt.
Ik wandel in de regen,
Het regent hard,
De regen deert me niet.
Rondom me waart de geur van
Wat je alleen kunt ruiken na regen,
Gevallen op een warme straat,
Anders ruikt dan op warme aarde.
De geur die mij ’t meest bekoort,
Is de geur van jou,
Staand onder een hete douche.
Opgewekte zon glanst aan het zachte blauw.
In de verte roept een fikse wandeling:
"Naar bos en veld, als groep of enkeling."
Maar zware wolken komen, dreigend en grauw...
Donder treedt aan met langgerekte snauw;
een leger van druppels brengt ontgoocheling.
't Voornemen maakt een plotse omwenteling:
wat te wensen? Blijf eigen huiskamer trouw!
Dichte wouden en open weiden zijn vol lof
over frisse, verlossende regen,
juichen om die hemel, streng en effen dof.
Kwade hitte streed weken lang tegen
de bloei en bekoring van menige hof,
is mild geveld door een druipende degen.
heb je gezien
dat de vogels
vliegen naar
het warme zuiden
heb je gemerkt
hoe het herfstlicht
je langzaam meeneemt
naar donkere dagen
heb je gevoeld
dat mensen veranderen
in droge en natte tijden
tot het getij stilstaat
stof plakt
aan vel en been
geen wind,
geen zucht
mijn adem gloeit
en….
in trillende
vlammende lucht
verdamp ik
om mij heen
een zee van bloot
verkleurt zacht
in vurig rood
op terras
jengelt kroost
men eet,
men drinkt…
en bloost
in gepeperde zuurstof
zwijgen vogels
in dor, koel hout
straks waait
een laatste vlinder
de zomer uit
op kille avondwind
aan de horizon snijden
de eerste windvlagen
als een zwaard
de zwoele lucht
binnenkort verlangen we
weer naar de zon
allang vergeten
hoe hard zij steken kon
Antoon van Lanen
Kleine doorzichtige parels
zweven zelfbewust statig neer
stoten elkaar gedurig aan
rijgen zich tenslotte aan een
tot een dun vaag toneelscherm
van witte fijne zijde
dat ongehinderd voort glijdt
beloftes voor weldra
verbergt en verspreidt
boeren en tuinders juichen
prijzen met heel hun hart
de reeds lang verlangde regen.
laten we de hitte uitzwaaien
het moet regenen en waaien
of liever… stormen en hozen
dagenlang zonder tussenpozen
om dan daarover te kraaien
De blauwe hemel valt
Als een koel laken over ons,
De goudgele zon schijnt
Verbrandend op ons neer.
En wij, wij genieten zeer,
Om dan te zuchten onder de last,
Die ons lijf teistert,
En waarvan wij ernstig lijden.
Wij, de gebronsde bronstige
Zonaanbidders vieren
Wat te vieren is in het zweet
Ons aanschijns,
Als de avond valt,
De zon ten onder is gegaan,
En stuivertje heeft gewisseld
Met d’kaasbleke maan.
Het regent al dagen pijpenstelen,
de plantjes vinden het wel fijn,
mensen gaat het snel vervelen,
een zonnetje ligt meer in hun lijn.
Paraplu’s ontnemen het zicht,
auto’s doen de plassen spatten
op voorbijgangers, die te dicht
langs de stoeprand als ratten
worden verzopen door proleten
achter ’t stuur van hun automobielen.
Terecht wordt hen daarom verweten,
dat zij zich gedragen als randdebielen.
Kleine kinderen stampen in goten,
hebben de grootste pret,
tot ergernis van de grote
mensen, houden niet van dat gespet.
De lantaarns laten het asfalt blinken,
maken diamanten van regendroppen,
glimwormen erbij in ’t niet verzinken,
eindigt als de regenmakers stoppen.
No sight more glorious
Then white clouds from the water
In skies so blue reflecting
In the gentle ripples
Floating in a kajak
No reason to go fast
A moment in eternity
A moment to last
zo'n dag dat je gaat lopen
om brood enzo te kopen
de zon je vrolijk toestraalt
de regen je zomaar inhaalt
en pluloos bent verzopen
Vertragend vullen en kleuren de sneeuwvlokken hun ruimte
Geremd en zacht doorklieven de auto's hun weg
Voor even geen snelheid en oog voor beleving
Gedachten die stromen in deze verstilling
Naar grenzeloze witte verten en open einden
Aan een dag begonnen met de avond nog ver in het verschiet
De witte watten protesteren
zachtjes
maar geven toe
Vallende druppels
van het dak
één voor één
Langzaam verdringt
het grijs
het wit
Het sprookje is voorbij
Verse sneeuw is magisch en rein
In het leven van groot en klein
Het geeft toch kleur aan het leven
Want ondanks de veelheid in kleuren
Weet de kleur wit ons op te fleuren
Op de levensreis die ons is gegeven
Ook al zijn bekende dingen bedekt
Worden herinneringen opgewekt
Door de plaats en bedekte vormen
Overeenkomstig waarden en normen
Die we op onze reis ook tegenkomen
Bewust, onbewust in onze dromen
En zo verlangend op weg naar huis
Naar die rust, liefde en vrede thuis
Zonder het verdriet, gemis en pijn
Biddend dat het in 2026 zo mag zijn
Genieten is nat worden
de kou van het water
druppend in mijn nek
de zachte handdoek die mij droogt
met de geur van honing
Genieten is ook: fietsen
in de ademende jas
die mij droog houdt
in de regen, spattend in de plassen
dansend op het gladde asfalt
dat de wolken onder mij plaatst
In een land waar het weer vier keer per dag kan omslaan, is weerpoëzie bijna volkspoëzie. Onze dichters doen wat de weerman niet kan: ze vertellen niet wát voor weer het wordt, maar wat het weer met ons dóét. Regen is hier zelden alleen neerslag: het is troost achter een beslagen raam, een excuus om binnen te blijven, of tranen die de hemel overneemt. Storm ruimt op, in de lucht en in een hoofd. En over de eerste zonnige dag na een grijze week zijn hele odes geschreven.
Het aardige van deze verzameling is de spiegeling tussen buiten- en binnenweer. Veel gedichten gebruiken het weer om een stemming te vangen die zich anders lastig laat beschrijven: mistig in je hoofd, onweer op komst in een relatie, opklaringen na verdriet. Daardoor zijn deze verzen breder bruikbaar dan je zou denken: een regengedicht kan precies het juiste kaartje zijn voor iemand die een sombere periode doormaakt, mét de belofte van opklaringen.
Wie het ritme van het jaar volgt, leest verder bij de seizoenen, of duik direct in de herfstgedichten, het stormseizoen bij uitstek. Alles wat buiten groeit en waait staat bij de natuurgedichten. En als het weer jou weer eens verrast: schrijf erover — het is het meest Nederlandse gedichtonderwerp dat bestaat.
