Tropenkolder 27 juni 2026
Al weer de tiende dag,
Dat de hitte ons parten speelt,
Inmiddels houd ik het
Binnen niet langer lekker koel.
In de woonkamer met zevenentwintig
De ‘koelste’ plek in huis,
De keuken is met negenentwintig
Nog net niet tropisch,
Maar de slaapkamer spant de kroon
Met liefst eenendertig,
Slechts drie minder dan buiten,
Met vierendertig dertig!
Ik zit in mijn blote kont
In het kleine kinderopblaasbadje,
In de woonkamer,
Met bakje chips en ’n glas 0.0.
Gedichten over het weer
Nederlanders praten altijd over het weer. Dichters schrijven erover. Gedichten over het weer in al zijn buien: regen tegen het raam, de eerste echte lentedag, storm op komst en mist die alles zachter maakt.
Heetste dag ooit 26 juni 2026
Om kwart over vier was de top,
Bereikte de thermometer,
In de schaduw, zevenendertig
En een half op de kop.
Zo warm heb ik nooit eer ervaren,
Binnen, alles potdicht,
Bleef ’t onder de zevenentwintig,
Met de ventilator op mij
Was dat gelukkig goed te doen.
In de slaapkamer boven
Klom de temperatuur boven de
Dertig, dat is warm,
Zeg maar gerust hartstikke heet.
Wordt ’n zwoel nachtje.
Te heet
Het is veel te heet,
Vrees ik smelt,
Niet van verlangen naar jou,
Maar van de hitte.
Nou, hitte kan toch ook
Stimulerend werken.
Ja dat is wel fijn!
Wat houdt ons dan tegen?
Hittegolf
De zinderende hitte overschaduwt
Het genoeglijk ervaren van het
Zonnebaden zij ooit zo van genoot,
Nu voor pampus in de sloot.
Het reiken naar het glas met drank
Vergt te veel; haar arm ligt
Door de hitte laveloos ter neer,
Vastgeplakt aan de stoel.
Het hitteplan voorziet in adequate
Maatregelen, d'uitvoering
Belemmerd door de maatregelen
Van het strikte hitteplan.
De hittegolf houdt een week stand;
Haar lichaam niet tegen
Zo’n zeer lange hitteduur bestand,
De begrafenis druk bezocht.
A moment to last (Hour 5 marathon 2026)
No sight more glorious
Then white clouds from the water
In skies so blue reflecting
In the gentle ripples
Floating in a kajak
No reason to go fast
A moment in eternity
A moment to last
Zomerse dag
Eindeloos deinen de golven
In een eindeloze rij,
Wolken drijven schielijk voorbij,
Schuim blijft achter
Op ’t smetteloze strand,
Van goudgeel zand
En witte, bruine en roze schelpen.
Meeuwen krijsen
Onbarmhartig om het hardst,
Vliegers en kites scheren
Door de blauwe lucht,
De zon brandt
Op glanzend gebronsde lijven,
Op deze zomerse dag.
Pinksteren 2026
Nog geen week geleden
Zat ik nog te kleumen
Met de kachel aan
Bij net aan elf graden!
Nu heb ik alles potdicht
Om de hitte buiten te houden
Van nog net geen dertig graden
Twee meter hoog in de schaduw!
Het kan verkeren, zeggen ze,
Ja, dat is ’n waarheid als 'n koe,
Maar zulke extremen,
Is dát ons nieuwe normaal?
Morgen, eerste pinksterdag,
Wordt het nóg heter,
Waar gaat dit heen,
Ben ervan ondersteboven!
Najaarshitte
Love is in the air
door het mooie weer.
Broeken uit rokjes aan
nu we pierewaaien gaan.
Armen, benen bruin verbrand,
alleen gevoel zonder verstand.
Lippen ontmoeten, handen voelen,
gaat door tot de hitte weer gaat koelen.
[ Het licht verandert ]
Het licht verandert,
geritsel van de bomen --
onweer in de lucht.
— Zyw Zywa
Ongehoord
Het stormt, de wind is guur,
waait door mijn haar,
verdooft mijn geest.
Zon al tijden niet gezien,
wolken drijven over en weer,
dat wil ik echt niet meer.
Mijn wil blijft ongehoord,
geloof me op mijn woord,
geen weergod die het hoort,
laat staan zich er aan stoort.
Ik kruip diep weg in mijn kraag.
Is toch niet veel wat ik vraag?
Nu valt ook regen heel gestaag,
toch reden genoeg dat ik klaag!9
Vergankelijkheid
Het regent, druppels vallen neer,
Geven krinkelingen in de spiegel,
Willen uitdijen in oneindigheid,
Nieuwe druppels dat verijdelen.
De spiegel gemetamorfoseerd
In een groene mandarijnenschil,
Waarop de zonnestralen zingen,
In ’n orkestraal symfonisch gedicht,
Wegstervend in de vergetelheid
Als de zon d’regenwolken verdrijft,
En de laatste zich weerspiegelen
Alsof er eer geen regen is geweest.
Zon en wind
Uitbundig zet de zon
De buitenwereld in ’t zonnetje,
Aanschouw ik vanaf m’n balkonnetje,
Wijl de wind me blaast
Uit mijn japonnetje.
Regen en zon
Het regent, het regent dat ’ t giet,
Alles buiten wordt nu nat,
Ook ik, lopend van hot naar haar,
Wijl regen deert mij niet.
Alleen , ik groei er niet van,
Bomen en struiken doen dat wel,
Ook heesters en plantjes,
Maar dieren niet, zijn net mensen.
Want de mensen wensen,
Dat ’t zonnetje schijnt op hun bolletje,
Of lekker te kunnen relaxen
Onder hun parasolletje.
Holland
De kou is gelukkig uit de lucht
verzuchtte hij met een zucht
van verlangen naar mooi weer,
dat verblijdt hem keer op keer.
Het oude gezegde, na regen
kom je zonneschijn tegen,
is een waarheid als een koe,
dat geeft ieder ruiterlijk toe.
Hij legt zijn blote bast te zonnen,
maar nauwelijks ermee begonnen
of de eerste druppels vallen weer
heel fris op zijn fraaie tors terneer.
Dat is Holland in een notendop,
altijd vol verrassingen, echt top.
Het sneeuwt
Vertragend vullen en kleuren de sneeuwvlokken hun ruimte
Geremd en zacht doorklieven de auto's hun weg
Voor even geen snelheid en oog voor beleving
Gedachten die stromen in deze verstilling
Naar grenzeloze witte verten en open einden
Aan een dag begonnen met de avond nog ver in het verschiet
— Jaguar
In een land waar het weer vier keer per dag kan omslaan, is weerpoëzie bijna volkspoëzie. Onze dichters doen wat de weerman niet kan: ze vertellen niet wát voor weer het wordt, maar wat het weer met ons dóét. Regen is hier zelden alleen neerslag: het is troost achter een beslagen raam, een excuus om binnen te blijven, of tranen die de hemel overneemt. Storm ruimt op, in de lucht en in een hoofd. En over de eerste zonnige dag na een grijze week zijn hele odes geschreven.
Voor elk humeur een weertype
Het aardige van deze verzameling is de spiegeling tussen buiten- en binnenweer. Veel gedichten gebruiken het weer om een stemming te vangen die zich anders lastig laat beschrijven: mistig in je hoofd, onweer op komst in een relatie, opklaringen na verdriet. Daardoor zijn deze verzen breder bruikbaar dan je zou denken: een regengedicht kan precies het juiste kaartje zijn voor iemand die een sombere periode doormaakt, mét de belofte van opklaringen.
Wie het ritme van het jaar volgt, leest verder bij de seizoenen, of duik direct in de herfstgedichten, het stormseizoen bij uitstek. Alles wat buiten groeit en waait staat bij de natuurgedichten. En als het weer jou weer eens verrast: schrijf erover — het is het meest Nederlandse gedichtonderwerp dat bestaat.