Avond
Emoties spreken luid
Onrust groeit
β niet buiten de wijkβ
Ik pak de fiets
Het gevallen licht
Klemt met kracht
De maan tot helper
In de verte hoor ik
Jagende uilen
Ze schreeuwen normaal nooit
Moet ik omkeren?
Het glimmende asfalt
Nodigt uit, de wijk uit
Ik verzeker mijzelf
Het stelt niks voor
De koude lucht
Is eindelijk dekkend
Het donker
Precies donker genoeg
De avond opent me
Breekt dat
Wat maar blijft malen
Ik loop leeg
En het voelt heerlijk
Twee fietsers kruizen
In de late avond
Geluiden reizen
Over lagen lucht
Als vrouw altijd
Behoed voor gevaar
Sterren dansen uit de pas
Mijn hart klopt uit voegen
Niet snel genoeg.
Niet dichtbij genoeg.
Mijn benen doen het werk
Achter mij
Is de rust weder gekeerd
Eindelijk vertragen
Blijven vertragen
De afstand is kort
Maar overal kunnen
Gevulde schaduwen
Zich goed verbergen
Het is overwegen
En heroverwegen
In de verte, een fietser
Meters verder, een walm
Van parfum
Een vrouw, opluchting
Ik volg de gedeeltelijke
Gezamenlijke route
Ze is onbewust
Ze weet niet
Dat we eigenlijk
Elkaar beschermen