De zoete smaak van bloed

 verbijt mijn pijn
 de zoete smaak van bloed
 vergoedt niet jouw afwezig zijn
 dat rot gevoel moet slijten

 ik pak de wind en veeg
 je paden weer begaanbaar
 trek wolken uit elkaar
 en openbaar je aan de lucht

 verkort mijn horizon
 met vergezichten
 die jouw blikken laten blozen
 zo intiem dichtbij

 kom weer bij me
 in de opgetrokken schemer
 de zon wacht op de dag
 mijn laatste toegift na jouw nacht