Een moeder zonder kind

 bleek en stil
 het zwarte steile haar
 iets voor haar ogen

 zit daar
 een moeder zonder kind
 wat in elkaar gedoken

 haar trein
 dendert maar door
 met onverlichte ramen

 zonder namen
 schokken vier coupés voorbij
 terwijl de regen spat

 geen uitspraak over schuld
 kan haar nog deren want
 in haar hoofd rijdt weer de trein

 de seinen staan op rood
 ze flitsen langs
 maar zullen nooit meer keren