Die handen vingers gaf

 je keek me aan
 ik zag het vragen in je
 oogopslag onzekerheid
 die handen vingers gaf
 in strijken langs elkaar
 op zoek naar hem of haar

 je stem die ik zo
 eindeloos goed kende
 die mij verwende met een
 sprookje als ik lastig was
 klonk schuchter toen
 je vroeg wie ben je

 ik draaide om je ogen
 zogen me naar binnen
 ik zag een vonk herkenning
 toen je zei zal ik een
 liedje voor je zingen
 je streelde zacht mijn wang

 nam mijn hand en
 fluisterde verdwaalde woorden
 voelde dat ik bij je hoorde
 maar herkende me niet meer
 toen je in tranen afscheid nam
 met dag lieve meneer