Rust door engel

 Van binnen huil ik,
 Omdat ik het vanbuiten niet kan.
 Want huilen zie ik als zwakte,
 die mensen tegen mij gebruiken.

 Van buiten een lach,
 om ze te laten denken dat het me niks kan schelen.
 Dat ik gewoon blijf wie ik ben,
 Ondanks alle tegenskagen.

 Maar van binnen ga ik kapot,
 Kapot van de pijn.
 Omdat ik niet kan zijn wie ik ben,
 Omdat mensen mij kleineren.

 Elke nacht huil ik,
 van pijn en verdriet.
 Niemand die het hoort,
 en niemand die het ziet.

 Toen kwam er een engel,
 die mij troostte.
 En me beethield.
 tot ik was uitgehuild

 toen pakte ik haar hand,
 en vloog mee.
 Weg van mijn problemen,
 en al mijn pijn.

 Nu rust ik in vrede,
 In een wereld voor mij alleen.
 Zonder de angst en pijn,
 Deze wereld vind ik fijn