mijn laatste tekst

 Ik pak me pen nog 1 maal op,
 om wat te schrijven.
 Mijn tranen vloeien,
 en is dit nu echt het einde.

 Is dit nou waarvoor ik hem geleefd,
 Is dit nu echt waarvoor ik alles heb gedaan.
 Ik heb een gebroken hart,
 en ademhalen is pijnlijk.

 Soms zou ik willen,
 willen verdwijnen.
 Alles laten gaan,
 zonder me te laten kleineren.

 Alles word me soms teveel,
 en dat maakt me zwak.
 Ik kan het niet meer aan,
 om mijn emoties te beheersen.

 Laat me nu maar gaan,
 is beter voor iedereen.
 Ik ben hier niet voor opgelegd,
 Ik ben te ver gegaan.

 Van je fouten moet je leren,
 das alles wat ze zeggen.
 Maar mijn fouten,
 hebben mij tot een beter mens gemaakt

 Ik kan soms niet verder
 want ik ben gewoon te moe.
 leg ik me pen neer,
 en is alles zoals toen.

 De beelden,
 ze maken me gek.
 Nu alleen nog hopen,
 dat mijn geheim niet verder lekt.

 Ik pak mijn pen
 en schrijf de ergste worden.
 Die in mijn hart te vinden zijn,
 door alle verraad is geboren.

 Dan sluit ik het boek,
 waar al mijn teksten in staan.
 EN denk ik het is goed,
 dit hoofdstuk is voorgoed gesloten.