[ Als meisje droomden ]
Als meisje droomden
we van later, dat we dan --
vrouwen zouden zijn.
Te oud voor kinderversjes, te jong om alles al te kunnen benoemen: tiener zijn is balanceren. Deze tienergedichten gaan over school en eerste liefdes, onzekerheid en vriendinnen, inclusief klassiekers als een gedicht voor meisjes van dertien.
Als meisje droomden
we van later, dat we dan --
vrouwen zouden zijn.
Er is niets te doen,
we zitten bij elkaar en --
wachten, maar waarop?
We zitten hier maar,
wat anders? Ergens anders --
gaan zitten niksen?
Het ging mis
Erger kon het niet
Levend begraven
Door mezelf
Na een maand zag ik weer mensen
Maar niet voor lang
Dan weer levend begraven
Opnieuw door mezelf
En toen
Drie te lange maanden later
Mocht ik naar huis.
In de schaduw van het volwassen worden, waar jeugd bloeit,
Tieners, ontluikende zielen, waar het leven opgloeit.
Als vlinders in transformatie, een fase in het licht,
Een zoektocht naar identiteit, waar het hart opbloeit.
In de spiegels van verandering, een dans met groei,
Tieners, op de drempel van ontdekking, waar horizonnen stoeien.
Als noten in een nieuwe compositie van het leven,
Een reis van zelfontdekking, waar inzichten zich verheffen.
Verlangens als vuurtorens in de donkere nacht,
Tieners, dromend van avonturen, waar de jeugd lacht.
In de labyrinten van emoties, een doolhof zonder kaart,
Een periode van groei, waar de toekomst wordt gestart.
Hand in hand met onzekerheden, een tango van tienerjaren,
Tieners, de bouwers van morgen, waar veranderingen waren.
Als zonsondergangen schilderend aan de horizon,
Een tijd van belofte, waar de jeugd haar weg begon.
Laten we begrijpen en ondersteunen, met liefde en respect,
Tieners, op zoek naar zichzelf, een reis die perfect.
Een fase van groei, van vallen en opstaan,
In het boek van tienertijd, waar elke pagina zal blijven staan.
Het was winter
Ik blies een wak in mijn zolderraam
Vanaf hier kon ik de dorpskerk zien staan
Maar ook de zijkant van haar huis
Ik zag wanneer ze naar boven liep
Ik zag wanneer ze naar beneden liep
Wanneer het licht aan was
Wanneer het licht uit was
Haar broer las pockets van Karl May
Winnetou het grote Opperhoofd, Old Shatterhand,
De schat in het Zilvermeer, de Dood van Winnetou
De Zwarte mustang en zo meer
Vader had een zweef-citroën DS
Met hydropneumatische veren
Die het voertuig deden rijzen
Een auto in hogere sferen
Hun moeder had behoefte aan een luisteraar
Het was dan ook niet eenvoudig om de weg naar huis
Te vinden als ik eenmaal tegenover haar
Op de bank had plaats genomen
In de zomer ging ik mee naar het zuiden
Ik zat tussen broer en zus
Want dat scheelde veel ongemak
Aan achterbank-kibbel-geluiden
Aan de côte d’Azur
Streken we neer op een camping aan zee
Met oorverdovend krekel-lawaai
We zochten verkoeling in het water
Ik hoorde dat ik rare dingen zei in mijn slaap
Ik nam mij voor, de volgende avond de feestvreugde te verhogen
Met het roepen van nonsens-dingen:
Hou op! Gekke parkiet! help! Je moeder is een aap!
Lachende gezichten, geklets, geschreeuw, gekus,
Dat is wat ze hier doen, zo zit het dus.
Maar is het echt? Is het waar? Is iedereen zo blij?
Of zitten er tussen die gezichten, een aantal maskers bij?
Wat als iedereen, zijn ware gezicht zou laten zien?
Zou iedereen er dan nog zo zorgeloos uit zien?
Want pubers hebben ook gevoelens, ook al zie je die nu niet.
Dus houdt rekening met elkaar, ook met wat je niet ziet.
Dag meisje op Instagram
Elke dag duizend foto’s van jezelf
Hunkerend naar likes en reacties
Om je gelukkig te voelen
Helaas, de likes en de aandacht vallen tegen
Depressief ga je je bed in
Misschien toch nog 1 foto publiceren
Urenlang lig je te woelen
Dag jongen op YouTube
Elke week een video op het net
Hopend op tientallen duimpjes omhoog
Want dan ben je tevreden
Het is jammer dat de kijkers wegblijven
Somber kruip je maar onder de wol
Nog even spieken naar de cijfers
Je armen vol sneden
Dag jongen, dag meisje
Doe wat jullie leuk vinden
En kijk niet naar de likes enzo
Doe je ding met een lach
De cijfers veranderen in het plezier
Depressief wordt vrolijk
Je slaapt rustig in bed
Elke dag een blije dag
Mijn vleugels zijn niet sterk genoeg
om mij nog te kunnen dragen
Ik heb twee benen,
maar hier sta ik dan
besluiteloos op de oever
Tijdens mijn wandeling
langs de zee was ik in
gedachten bij de jonge
tiener, die nu gevonden
is.
Een roemloos einde
kwam aan zijn jonge
leven.
Bij heel veel mensen is
er groot verdriet.
Het afscheid zal zwaar
zijn maar gelukkig kan
er nog afscheid
genomen worden.
Het had heel anders
kunnen aflopen.
Rust zacht lieve jongen.
Gaatje tussen mijn tanden
Waar ga ik die bom landen
El Kosta komt hier op de beat
K ben met de mannen op de street
Gele blokken langs de macadam
Vier oostblokkers in een tiguan
Fueway mannen je weet zelf
Westside met de bro manbro
Smib x tno op de beat
Ja je weet dat je sterretjes ziet
Want mijn shit is fue op de beat
Ik ben hier met chapo op de street
Diep vanbinnen
ben ik een mysterie
geen gelukkig kind
zoals de meeste denken
Ik ben anders
dat weet ik
Maar ik
heb er niet voor gekozen
Anders te zijn
dan de rest
16 zijn ze zo ongeveer
een stuk of 5 meiden
ik krijg een hand, ze zeggen u
prachtige haren, jurkjes
mobieltjes hoog, er is geen
beter moment dan nu
alles moet vast, en steeds opnieuw
kont is te dik, lach is stom
Mam, wil jij er één maken van ons allemaal
ik zie wat zij niet zien
wat zijn ze mooi
als ik het voor ze vertaal
als missverkiezing waardig
kan het door voor Snapchat
een laatste check voordat ze gaan
op stap tot laat
in beeld
als ze op de dansvloer staan
Perfectie in spotlight
reflectie nog vormend
verblindende schoonheid
Ik doe eens andermans schoenen aan
zie me daar nu staan
geef me een beetje moed
want het gaat niet zo goed
Ik doe eens andermans schoenen aan
ik vrees dat ik echt niet kan blijven staan
geef mee een rokje en een topje
en dan loop ik naar het hokje
Ik doe eens andermans schoenen aan
met vallen en opstaan
iedereen zal het weten
want moeder heeft gekeken
„Meisjes van dertien” — wie dat gedichtgenre kent, is er waarschijnlijk zelf mee opgegroeid: versjes over die wonderlijke leeftijd waarop kind en bijna-volwassene om voorrang strijden. Die traditie leeft hier voort, naast veel meer poëzie over en voor tieners. Ouders zoeken op deze pagina een tekst voor een verjaardagskaart (dertien, veertien, zestien) die niet kinderachtig klinkt maar ook niet geforceerd hip. Tieners zelf vinden hier gedichten die serieus nemen wat volwassenen soms wegwuiven: liefdesverdriet op je veertiende is écht liefdesverdriet.
Het aardige van deze verzameling is het dubbele perspectief. Er schrijven volwassenen die terugkijken op hun puberjaren, met mildheid, plaatsvervangende schaamte en soms heimwee. En er schrijven jonge dichters die er middenin zitten: over groepsdruk en spiegels, over ouders die niets snappen, over de eerste keer hand in hand. Voor jonge schrijvers is dit bovendien een veilige plek om werk te laten lezen; de hartjes van onbekende lezers zijn een aparte sensatie.
Rond het schoolleven vind je meer bij de schoolgedichten, voor jongere kinderen zijn er de gedichten voor kinderen, en een verjaardagsvers zoek je bij verjaardag voor een kind. Ben of ken jij een tiener met een vol hoofd en een leeg blad? Hier mag het eruit: spelfouten vergeven we, eerlijkheid belonen we.