Waar de Elfjes wonen

Gary Oeyen

Verloren gelopen in het bos
Lukraak een richting gekozen
Fluisterende stammen
Takken die prevelden
Gras boog mee
Struiken gingen opzij
Zelfs het pad ademde
Waarlijk, het lijkt wel
Of dit woud leeft, dacht ik
“We zullen het je bewijzen”
Riep een stem vlakbij
Een elfje trok een spoor in de lucht
Met in zijn zog
Neerdwarrelende elfenstof
Een kabouter lachte me toe
Terwijl hij met zijn baard speelde
Een fee wachtte me op
Ze sprak zonder geluid
“Eindelijk ben je daar”
Ik keek haar vragend aan
Toen wees ze naar een plas
Ik ontwaarde mijn spiegelbeeld
Een mens niet van, maar in de natuur
Verloren gelopen in het bos
Dat me voorgoed in de armen sloot