Hoogtij van de Nacht

Gary Oeyen

Het was weer een nacht om u tegen te zeggen
Jij met je doorzichtig slaapkleed, een kwelling
Waardoor ik al mijn dromen moest afzeggen
Ik ben een fan van jouw wonderlijke schepping

Toen ik je wilde kussen hield je me ineens tegen
Ondertussen was er buiten het hoogtij van de nacht
Echter, ik wilde met je aarzeling de vloer aanvegen
Beneden was ik als man één en al pure oerkracht

Onverwacht sleepte je mij mee naar buiten
En wees je op de schitteringen daarboven
Mijn mannelijkheid moest ik uitstel beloven

Wat je me voorschotelde kon ik niet uitsluiten
Ik stond als versteend en weigerde te geloven
Deze pracht was pure liefde die we opsnoven