De Regendruppel op het Raam

Gary Oeyen

Op een keer was mijn oog op verkenning
Een raam met uitzicht op de wereld
Grijze mistroostigheid met regendruppels
Die van het glas naar beneden gleden
Eentje ving zomaar mijn aandacht
Een spet ogenschijnlijk stilstaand
Tot het langzaam aan zijn tocht begon
Niet naar boven welteverstaan
Wat de hemel verlaat
Komt immers altijd terug
In het begin talmend, eerder sloom
Boven de vertrouwde omgeving
Het uitspansel kent geen geheimen
Beneden één en al mysterie
In zich de onweerstaanbare drang
Om te ontdekken, om te verkennen
Lager gelegen, prikkelt en nodigt uit
Het onbekende is een geliefde
Wiens aangezicht nog niet gezien is
Ongerept en liefdevol
Is ze de onzichtbare gids
Die de baan naar beneden wijst
Gezwindheid staat in de steigers
Spoedig is het traject
Een terugkeer naar weleer
De zoon is nooit verloren geweest
Die overtuiging loste op
Toen wolken hun lading
Erop uit stuurden
Water stopt nooit
Hoogstens, verandert het van vorm