Senryu

Een senryu is het ondeugende zusje van de haiku: zeventien lettergrepen, maar dan over mensen en hun eigenaardigheden. Klein leed, ijdelheid en huiselijke humor — in drie regels raak geschoten.

De senryu deelt zijn vorm met de haiku (drie regels van vijf, zeven en vijf lettergrepen) maar niet zijn onderwerp. Waar de haiku de natuur observeert, richt de senryu zijn blik op de mens: onze trucjes, smoesjes en kleine drama’s. Het genre is genoemd naar de Japanse dichter Karai Senryū en van oudsher geestig, soms met een melancholiek randje. De perfecte senryu ontlokt een glimlach én een steek van herkenning tegelijk.

Zo herken (en schrijf) je een senryu

Vuistregel: gaat het drieregelige vers over kersenbloesem, dan is het een haiku; gaat het over de buurman die zijn heg elke dag millimetert, dan is het een senryu. Voor schrijvers is het genre een heerlijke leerschool in beknoptheid: je hebt precies zeventien lettergrepen om een heel menselijk tafereel neer te zetten, dus elk woord moet werken. Veel dichters hier schrijven ze in series, als kleine cartoons in taal.

Wie de meditatieve kant van het korte vers zoekt, vindt honderden haiku’s ter vergelijking, en met de tanka is er nog een Japanse vorm te ontdekken, twee regels langer, meer ruimte voor gevoel. Houd je vooral van de lach, dan biedt de verzameling humorgedichten volop verwant werk. Zelf proberen? Tel je lettergrepen, kies één menselijk moment en plaats je eerste senryu — verslavender dan het lijkt.