Holding a seed
My hands holding a seed
For the soil to meet
The frost now gone
the soil most strong
The soil feels moist and ready
To receive the seed most steady
Gently covered with some earth
My hands removing excess dirt
I feel the sunrays on my hand
when it gently covers up the land
The saplings show
The roots grow deep
Rich soil in my hands I keep
To make the saplings mature and strong
My hands pick weeds that grow along
When blossoms appear
Aphids are near
A ladybug lands on my hand
Gently transported to the land
Where future harvest grows
The beginning of fruit shows
My hands turn dark from sun and soil
The land that gives both fruit and toil
The hands that sown, now will reap
My thoughts like seeds, which will I keep.
Seizoenen
Vier keer per jaar krijgt de wereld een ander decor, en dichters schrijven het allemaal op. Gedichten over de seizoenen: de kringloop van lente naar winter, en over de seizoenen van het leven zelf.
Winter met Koffer
Ik verraste de winter
Zijn koffer stond klaar
Hij wist niet wat zeggen
Maar hield het voor bekeken
Ik betrapte de winter
Hij was aan het inpakken
Dat was niet afgesproken
Ik hoorde hem lente mompelen
Ik confronteerde de winter
Wees hem op sneeuw en ijs
Toonde hem de kale bomen
Wit en bruin gaan hand in hand
Ik werd onderbroken door geklop
Lente in frisgroen aan de deur — van een verrassing gesproken
Ik hield hem tegen — afscheid nemen valt zwaar
Gebaarde naar de winter dat hij stil moest zijn
Niet iedereen heeft het begrepen op het voorjaar
De lente in de ogen kijken wilde ik vermijden
lente
veulentjes dartelen in de wei
konijntjes huppelen op de hei
de lente maakt me blij
de wind nam mijn rode vlieger mee
dwars door de wolken, over de zee
en ik vloog vrolijk met haar mee
— Lydia
Lente
Echte liefde zo mooi als de eerste lentedag.
Alles komt opgang bloemen bloeien, vogels fluiten.
Alles is fris, voelt fijn.
Ziet aan de natuur hoe bijzonder het is.
Winterkou
De winter heeft dit jaar al vroeg
De herfst verdreven.
Bittre kou heerst alom,
Vrees we ’n koude winter gaan beleven.
Gevallen blad zit vastgevroren
Aan de bevroren grond.
De verwarming brandt volop,
’s Nachts ’n elektrische onderdeken,
Of ’n warme kruik mee naar bed.
De plantenwereld is in winterslaap,
Net als d’egels en menig insect.
De wind blaast kou uit ’t Noorden,
Hoofden in mutsen weggestopt,
Maar, over ’n tijdje,
Komt het voorjaar ons begroeten,
Voorbode dat de zomer komt.
De Jaargetijden
De herfst had het eerst niet in de gaten
De zomer was al aan haar aftocht begonnen
De winter zat nog in volle voorbereiding
En de conceptie van de lente was nog niet gelukt
De herfst was niet op de hoogte
De zomer haalde haar schouders op
De winter wilde met rust gelaten worden
En de lente was nog te klein om iets te begrijpen
De herfst wist van niets
De zomer was met andere dingen bezig
De winter keek alleen naar zichzelf
En de lente bleef gewoon doof
De herfst ging er voorzichtig mee te werk
De zomer was blij dat het nu aan iemand anders was
De winter besloot dat het zijn zaken niet waren
En de lente was te kinds om het te begrijpen
Uiteindelijk gaf de herfst toe
De zomer slaakte een zucht van opluchting
De winter onderbrak even zijn voorbereidingen
En de lente ving een glimp op
Een mens ving de kleuren van de herfst
Mengde die met zijn zomerse herinneringen
Wendde de winterkou af door naar binnen te gaan
En presenteerde dit aan een nog jonge lente
Zo blijft de cirkel van het leven intact
De Lenteprinses
Het moet gezegd worden
Koning Winter sloeg deze keer hard toe
Zelfs de Herfstprins was verrast
Toen hij vervroegd naar de uitgang werd geleid
Toegewijde adepten vrieskou en sneeuw
Ingewijd in winterse geheimen
Hun meester willen behagen
De aarde wordt opengetrokken en dooreengeschud
Opdat de laatste restjes zomer tevoorschijn komen
Een klopjacht is wat volgt; nergens is leven nog veilig
Bomen staan er moedeloos bij
Het land ligt uitgeteld op de grond
Nog maar te zwijgen van de somberheid
Die de weinige overlevenden treft
De zomer: verzinsel, verre droom of fluistering?
Die nog hoop in harten parelde
Niemand weet het nog
Net wanneer alles verloren lijkt
Komt een sprankje licht piepen
Deze eenzame heraut blinkt uit in geduld
Voorop gestuurd, wachtend op versterking
Diep onder de grond wordt de Lenteprinses wakker gekust
Haar ontwaken doet de aarde zuchten
Ze zoogt deze beloftevolle spruit
Die snel in omvang toeneemt
En al op eigen benen kan staan
Als ze de confrontatie aangaat
Met de op zijn lauweren rustende Koning Winter
Zoveel schoonheid werkt verblindend
Voor hen die gewoon zijn aan het duister
Voorwaar, het nieuws verspreidt zich als een lopend vuurtje
Iedereen begeeft zich naar de plek
Waar de Prinses haar liefde en warmte doorgeeft
Aan hen die het leven genegen zijn
Haar hartstocht bloeit als een onstuitbare rivier
Die het land van hoop voorziet
Zelfs de herinnering aan zoveel pijn
Zoekt naarstig naar een plek achter de horizon
Zo zal de overlevering luiden
Aan hen die nog moeten geboren worden
herfstblad
trots in het najaarslicht
bladeren aan de boomtrots
het eens lentegroene pracht
is nu een bont palet kleuren
de herfst roept zacht
het is tijd voor vertrek
ieder blad verkleurt
elke op eigen manier
de wind komt fluisterend
met stormkracht soms
ze dansen en zweven
hun kleuren strooiend
als lotgenoten vallen ze
soms samen één voor één
elkaar vluchtig ontmoetend
op hun allerlaatste reis
in veelkleurige tapijt slapend
verliezen zij hun levenskracht
met de bron zich vermengend
die ooit hun knoppen voedde
een laatste zucht als afscheid
wetend dat het klaar is
dat in de lente ergens ooit
zij nieuw leven bloeien laten
Seizoenen
Herfsttij haast voorbij,
Na de winter komt weer mei,
Zomer dan nabij.
zo zin in zomer
ik heb zo zin
zin in de zomer
elke dag zonnig
het leven vieren
vroeg in de ochtend al
in het groen zingen vogels
een wandeling lonkt
lopend door de dauw
begint elke morgen weer
de dag als een droom
ik heb zo zin
zin in de zomer
elke dag zonnig
het leven vieren
in een tuin vol bloemen
zacht gekust door de zon
geniet ik het ontbijt
de straat komt tot leven
uitbundigheid lacht
met kinderen die spelen
ik heb zo zin
zin in de zomer
elke dag zonnig
het leven vieren
koffie op het terras
een cognacje erbij
met zomers zacht
een lied uit galicia
lunchend in de stad
omarmt mij de gezelligheid
ik heb zo zin
zin in de zomer
elke dag zonnig
het leven vieren
warmte wiegt mij zacht
tot een dutje aan de plas
waar jeugd zich verdiept
in de lessen van liefde
tot ik zon gebakken
met een duik mij verfris
ik heb zo zin
zin in de zomer
elke dag zonnig
het leven vieren
aan de waterkant het diner
brengt gestaag bruisend
de avond langzaam rust
een goed glas tot besluit
kondigt dan de nacht
die mij zwoel tot stilte zwijgt
ik heb zo zin
zin in de zomer
elke dag zonnig
het leven vieren
ik heb zo zin
zin in de zomer
elke dag zonnig
het leven vieren
'Iets' in de atmosfeer verandert al...
Het dunkt me, 'iets' in de atmosfeer verandert al...
Wel is het nog warm, maar die kleuren buiten?
Zij zijn wat vager dan eerst, je kunt licht denken
aan verschoten door de brandende zon meestal
Nóg staat er veel in bloei, daarvoor is het nog
zomer, maar het heeft me maar matig geboeid
Goed wel is het leven op straat: te warme kleding
die rap uitgaat...
Er komen al enige bessen, een heel vroege voorbode
van het najaar Of je dat nu leuk vindt of niet, eerder
dan je denkt, alweer dáár!
— Dakoyria
Geel verdorde vallende blaadjes
Nu al vallen wat blaadjes van bomen, volkomen verdord
Gelukkig nog wel in lichte mate, daar het eerst nog
augustus worden moet
Het lijkt wel alsof het heel lichtjes sneeuwt, zij het dat de
kleur sterkt neigt naar geel De boom in zijn geheel wordt
al wat valer van tint
De gedachte alleen al aan naderende herfst duw ik vlotjes
weg... Nog even geen malheur! We leven bij de dag die ik
bloedheet verlopen zag Nog even van de schemeravonden
buiten genieten Flink al wel is het afgekoeld Om ons heen
nog talrijke insecten en de zomaar gegroeide Margrieten.
— Dakoyria
Dank
Ik heb veel dank voor het leven,
elke dag, omdat ik leef en genieten mag.
Genieten van bloemen en van struiken,
gewoon omdat ik ze dikwijls mag ruiken.
L.G
Heemdeur
Overdag raakt de boer opgewonden van onontgonnen land
Stekels van afgeschoren mais vormen een fakirs spijkerbed
Klein wild scharrelt tussen verrotte maisstompen
Het is ploegtijd om overtollig stront uit te rijden
Zware grond omklemt brede tractorbanden en,
diepe moddersporen hebben nieuw land doorkliefd
Onaangename dampen slaan neer op klompen en staldeuren
Mestkevers vieren hoogtij, graven met drek op hun rug honderden gangetjes
's Nachts droomt de boer over jonge sprieten en frisse gewassen,
die als een groene waaier zijn verschoten hemelbed bekleden
Hij hoort drommen mensen aan zijn heemdeur rammelen,
verlangend naar lentegroente
Eenmaal wakker tuurt hij door een modderbespat keukenraam naar buiten
Zonnestralen
Als de stralen van de zon
niet door de wolken kunnen schijnen
Kunnen we zelf als zonnen stralen
en de duister doen verdwijnen
Wie over de seizoenen dicht, dicht eigenlijk altijd over tijd. Dat is de dubbele bodem die deze verzameling zo rijk maakt: een gedicht over vallende bladeren gaat zelden alleen over bladeren, en „gedicht over de seizoenen van het leven” is niet voor niets een geliefde zoekopdracht. Lente als jeugd, zomer als bloeitijd, herfst als oogst en terugblik, winter als rust en afscheid: het is de oudste metafoor die we hebben, en ze werkt nog elke keer.
Op deze pagina staan beide lagen door elkaar. Pure natuurobservaties: de eerste sneeuwval, een hittegolf, oktoberlicht. En levensgedichten op het ritme van het jaar, veel gebruikt bij verjaardagen van ouderen, jubilea en afscheidsmomenten. Wie iemand in zijn levensherfst wil eren, vindt hier waardige woorden zonder zwaarmoedigheid.
Per jaargetijde verder lezen
Elk seizoen heeft hier ook een eigen verzameling: de ontluikende lentegedichten, de zinderende zomergedichten, de goudgele herfstgedichten en de stille wintergedichten. In welk seizoen, van het jaar of van je leven, jij ook zit: er past altijd een gedicht bij, en dat mag je hier plaatsen.