De hoogbegaafde leerling
Ik ben slim, noch zo dom.
Ik krijg mijn toets en voel me ongelooflijk stom.
Nu in het zesde jaar van deze hel.
Bijna klaar, maar haal ik het wel?
Elke dag overprikkeld en emotionele emmer overvol,
steeds weer koppijn en terug aan de paracetamol.
Ik kan leren wat ik wil en heb zelfs bijles genomen,
maar die voldoende lijkt er nooit van te komen.
Mijn emoties heb ik niet altijd in de hand,
de stress brengt me telkens tot de rand.
Als ik nadenk over school en het leven,
voel ik de intense drang om te wenen.
Ik, een begaafde vwo-leerling kan het vast wel,
maar wat men niet ziet is hoe ik echt zit in mijn vel.
Anderen feesten buiten school,
Ik vlucht naar mijn broertje of mijn eenzame hol.
Ik verwond mezelf en schaam me kapot,
want er is geen reden waarom mijn wereld instort.
Ik probeer mijn gedrag aan mezelf uit te leggen,
maar ik weet ook niet wat te zeggen.
De wereld en zijn mensen zijn verrot, al met al is het leven zwaar.
Ik wou dat ik weer een klein kind kon zijn, voordat ik wist wat was waar.