Home |

INLOGGEN
Uw ad blocker houdt onze advertenties tegen

Ons systeem ziet dat u gebruik maakt van een ad blocker, waardoor onze advertenties worden geblokkeerd. Schakelt u uw ad blocker alstublieft uit voor Dichters.nl

Aan het exploiteren van deze website zijn doorlopend kosten verbonden. Terwijl het gebruik van Dichters.nl voor u geheel gratis is, en ook blijft. Deze kosten kunnen niet meer worden gedekt als gebruikers advertenties (massaal) weren (tevens de enige bron van inkomsten). Hierdoor zullen Dichters.nl en andere websites op termijn mogelijk gaan verdwijnen.

Om die reden willen wij u vragen voor Dichters.nl een uitzondering te maken en uw ad blocker (voor onze website) uit te schakelen. Hartelijk dank alvast!

Klik hier om te zien hoe u dit doet (als u nog niet weet hoe u dit eenvoudig kunt instellen)

Klik na het uitschakelen van uw ad blocker op verversen, deze melding verdwijnt dan.

«»

Paradiso

PARADISO

Hoe kon het anders dan dat ons kind
Geschrokken naar de achtertuin verdwenen,
Daar jaren leefde van de wind -
Hoe kon het levend zijn verschenen
Toen ‘t hulstig loof mistroostig om mijn deuren hing,
De klauwen van de dood nog aan mijn ramen krabden
En zich op iedere dag dezelfde vrouw verhing
En het kraaienkoor vulgair en vuig victorie kraste?
Hoe dacht het dat het in mijn lichaam paste
Toen ik, door doodsverlangen nog omvangen,
Vertwijfeld naar jouw verre beelt'nis tastte?

Doch in de heimelijkheid der achtertuinen
Waar ik het kind uit dikke boeken sprookjes las
In het groene gras, totdat de bladeren gingen bruinen;
Waar alles wat verloren leek nog levend was
En, bodemloos verzonken, wij er volop dronken
Uit diepe bron der tijdeloze eeuwen -
Daar had het als een minnelied weerklonken
Als ‘t zacht gekoer waar wilde duifjes vlogen,
Gevoed aan ‘t volle zaad van onze dromen,
Maar onaantastbaar als de stilte onzer ogen:
'Hij is dichtbij en hij zal zeker komen.'

En nu dus staan wij samen
Blij aan open ramen
En hebben alle deuren zo wijd mogelijk gezet.
Maar mochten, voor jij bent verschenen,
De rovers per vergissing binnendwalen
Om al wat leeft te slaan tot stenen,
Dan zullen wij hen, na het warm onthalen,
Verder wijzend naar ‘t vervolg van hun daden,
Brengen tot het kruispunt van hun eigen paden.

En o! Hoe zal ‘t ons drieën boeien
Als wij, rond onze vijver staand,
De witte lelie zien ontbloeien
Die voor onmogelijk was gewaand.
En, waar eens de tijd zijn naam schreef in de zerken,
Daar trossen buiten alle perken
De rozen wild en rood,
Wiekt de adelaar naar de zon
En, ofschoon de regel ‘t ons verbood,
Minnen wij zó diep van ‘t Paradijs doordrongen,
Dat wij, door ‘t Godsgeheim omzongen,
Raken aan waar de Schepping ooit begon -
En allerdiepste Oorzaak van Bestaan
Zal ons de poorten opendoen.

Maar kom, we moeten nog een heel eind gaan,
En hebben werk te doen.

Gedichten navigatie

« Vorige gedicht | Volgende gedicht »
Naar deze rubriek
Naar overzicht alle rubrieken
Over dit gedicht   
Geplaatst op: 19-02-2018

Beoordeel dit gedicht nu

10 9 8 7 6
5 4 3 2 1

Over deze dichter

Lilian Muileman
Actief sinds: 13-02-2018
Informatie bij het gedicht:

11 februari 1992 Uit: The Secret Garden Heel het gedicht is een metafoor voor de ziel die zich haar ware afkomst herinnert, aanvankelijk als drie-eenheid. Heel beknopt verwijzend naar wat o.a. Dante beschrijft in zijn omvangrijke werk “De Goddelijke Komedie.”
Facebook


Auteursrechten
Op dit gedicht ‘Paradiso’ van Lilian Muileman zijn auteursrechten van toepassing (©). Het gedicht is onder auteursrechtelijke bescherming geplaatst op Dichters.nl.