Gedichten over rampen

Natuurgeweld

Aarde, water, lucht en vuur
zijn de vier elementen van de natuur
Essentieel voor de ontwikkeling van leven op aarde
Voor de mensheid aldus van onschatbare waarde

Hoeveel kracht de natuur eigenlijk heeft
Voel je pas echt als je zelf een natuurramp hebt overleefd
Of het nu een aardbeving, droogte, tsunami tornado of overstroming is
Het overvalt je en ineens is het mis

Je denkt: wat gaat het buiten toch te keer
Non-stop regen en 24/7 onweer
De donkerte wordt steeds even verlicht
Na iedere harde knal, een bliksemschicht
Ineens geen bereik meer en de elektriciteit valt uit
Pedralba is donker en enkel natuurgeluid

Dan denk je de wind te horen, maar het blijkt water te zijn
Je loopt naar buiten toe en wat je ziet en hoort doet verschrikkelijk veel pijn

Een normaal rustig riviertje slaat wild om zich heen
Het vernietigt alles op zijn weg, zelfs huizen en bruggen van steen

Je ziet vlak onder je wat er gebeurt
Een kolkende watermassa die alles meesleurt
Aan de overkant slaakt ineens iemand een gil
Je kunt er niet bijkomen, niets doen en ineens is het stil

Je hoopt vurig dat iemand uit zijn benarde positie is bevrijd
Maar dan komt toch de keiharde werkelijkheid
De persoon die je hebt horen gillen hoort helaas niet bij de gewonden
en wordt een paar dagen later levenloos in haar huis teruggevonden

Kilometers ver baande de modderstroom zich een weg
en alles wat het op zijn pad tegenkwam had enorme pech

Dingen zijn vervangbaar, maar mensen niet
Na de ramp onmetelijk groot verdriet
De ravage is enorm groot
en helaas vonden vele mensen de dood

Een spoor van vernieling en onvoorstelbaar veel pijn
Pedralba en andere getroffen gebieden zullen nooit meer hetzelfde zijn

Toon meer

Apotheose 1

Eenzaam staat de massa rondom,
Ingekleurd zonder gezicht,
Vlaggen wapperen in de straffe wind,
Wolken dalen uit de hemel neer.

De koude nevel ontneemt het zicht,
De grijze massa is weerloos stil,
Bliksemschichten komen uit het niets,
De hel breekt los, het einde is daar,
De doodsengelen zijn geland.

Einde der tijden

De geest is uit de fles,
En ja, dan is de beer los,
Is er geen houden meer aan,
Staat de doos van Pandora
Wijd en wijdopen.

Waar moet dit heen,
En ja, hoe zal het gaan,
Breekt armageddon aan,
En staat de dag des oordeels
Reeds voor de deur,
Zal Gods toorn ons treffen?

Want dan, ja dan helpt zelfs daar
Geen lieve moedertje aan,
Dan is het einde der tijden daar!

Moeder

Twee takken als armen,
Onder een dicht bladerdak
Van donkre krullen,
Mij beschermend
Tegen het verzengende licht
Van armageddons vuur.

AAN MOBY DICK ONTSNAPT

De gehate Witte Potvis
laat het schip Pequod
van zijn belagers zinken
iedereen verdrinkt

alleen Ismaël redt zich
klimt in een drijvende doodkist
glijdt dagen en nachten
over slokgrage golven

niets dan zout water
mag hem tot voedsel dienen
haaien komen aangezwommen
hun bloeddorstige kaken
gaan begerend van elkaar
de ranke kist dreigt om te slaan
de schipbreukeling bewaart
bij zijn geweldige doodsangst
onblusbare vechtersaard

gestoken door moordend zonlicht
dan bekoeld onder
eindeloos sterrenrijk
gaat de man voort
geeft zich over aan afwachting

bolle zeilen en springend schuim
komen plotseling naderbij
doen het hart opspringen
van de uitgeputte strijder
die door het walvisschip Rachel
aan boord wordt gehesen.

Toon meer

Liever een soa dan het coa

Liever m'n pik vol met bulten van de agressiefste soa
Dan die treinladingen asielzoekers van het coa.

Dans van de wind

De wind gaat liggen,
kruipt onder dakpannen
van het stenen huis
waarin hete lucht
gevangen zit

Bij openen van de deur
ontsnapt vloeiende ademtocht
verschroeit de aarde
kleurt de hemel zwart

De wind worstelt
onder zijn stenen deken
bevrijdt zich
en wervelt en stormt

Straten rijten open
Bossen splijten
Gebergten scheuren
Zeeën kolken hoog

Vallende schaduwen

De baksteen is koud als een uitgedoofd zwaard uit een haardvuur
Hij werd gebruikt om het vlammenspel
tot as en schaduw te vervagen
Vlammentongen likten aan het rieten dak

In de nacht is de ingestorte veilige haven
gehuld in een donkere, mistige sluier van nevel

Zodra de eerste lichtstralen hun weg tussen het gebladerte vinden,
glinstert de hoop zwartheid dof,
zoals roetdeeltjes als zwarte vlokken
door wervelende wind meegevoerd worden

Zwellingzuchtig getij

In 't schaduwrijk van de olijfboom glinstert 't regenwater van gisteren,
toen de hemel zijn vochtgordijn over 't veld uitspreidde
Tientallen zilveren stroompjes vloeiden uit 't woud 't weiland in
Grashalmen staken schroomvol nog net hun pluimen boven 't water uit

De kasteelheer staarde verontrustend uit zijn hoge, ivoren torenkamer en zag
't weiland vervormen in een pluimig meer
Wat moet hij doen als hij wil uitrijden om de jaarmarkt te bezoeken.
Zijn paarden staan al met hun hoeven in 't water
en steigeren wild in 't stijgende, zwellingzuchtige getij
Hoog in in de toren weergalmen stenen muren hun paniek
Hun angstig gehinnik weerkaatst door 't smalle gangenstelsel van de burcht

VURIGE OPSTAND

De dolle keizer Nero geeft opdracht
eigen stad Rome in brand te steken.
Mensen krioelen wanhopig, breken
hun huizen af, bestrijden de vuurmacht.

Rijken, bedelaars vluchten in eendracht
naar de stadsmuur, waarbuiten omstreken
heil beloven; gevecht doet hoop verbleken.
Plots voelen duizenden slaven wonderkracht.

Een lijfeigene grijpt naar speer of zwaard,
steekt zijn harde meester genadeloos neer.
Vrije roofmoord is meer dan alles waard.

De lang onderdrukte stelt zich te weer
tegen elk gezag van stedelijke aard.
Vol vreugde is hij niemands bezit meer!

[ Vissen en water- ]

Vissen en water-

vogels, algen in de vorm --

van standbeeldresten.

VUUR EN GRUIS

In Den Haag
wordt de schappelijke buurt
Mariahoeve wreed geraakt
door plotselinge brand
in een woongebouw

onder zwaar gedonder
storten muren in elkaar
tussen grauwe steenbrokken
laaien vlammen werend
verbergen hun slachtoffers
vallen rokend ineen
puinhopen gloeien halsstarrig
dagen elke hulp uit

onmenselijk zware arbeid
en moed die levensgevaar tart
mogen vele gewonden
redden en verzorgen
maar onnoemelijke spijt
zes zielen zijn opgevaren
naar de Hoge Wereld

gevluchte daders
verfoeilijk of te beklagen
hebt u kracht zich te melden
bij het gezag der steden?

D. N. D.

De Notre-Dame brandt,
de moskee brandt,
de synagoge brandt,
't kasteel brandt,
het kapitalisme brandt,
het populisme brandt,
het kind brandt,
de film brandt,
die kunnen we niet terugspoelen.

Paniek? Ernstige ramp

Paniek heeft denk ik snel toegeslagen
Wat zie ik wel niet met veel geraas voorbij vliegen?
Menige brandweerwagen met groot materieel;
politieauto's met snerpend geluid en alert, ambulances
sluiten de rij Buiten onze wijk, maar waar dan wél?
Via de computer kom ik er ook niet uit...

En je hebt zomaar géén idee... Misschien meldt de p.c.
nu iets? Zeer zeker een ongeluksdag met drie doden;
is het dát waarop ik vlas en weten wil? Het is zeer
zeker een foute boel Zovele wagens van hulpdiensten,
een heleboel!

Ikzelf voel vooral schrik, ik heb de bibbers maar wie
weet hoe de slachtoffers zich voelen en dan piep IK!
Een groot bedrijf soms in de fik? Dat durende
unheimische gevoel... Pas morgen uitsluitsel wat ik
bedoel.

[ De storm slaat alles ]

De storm slaat alles

weg, er is alleen nog zee --

een kustloze zee.