Soms is een gedicht een spandoek van woorden. Protestgedichten tegen onrecht, machtsmisbruik en onverschilligheid, geschreven door dichters die weigeren te zwijgen over wat hun dwarszit.
Ik heb haar mijn stokoude poppen
gegeven, voorzien nog van eigen
namen In kleuren die de natuur
doen herbeleven
Negroïde of met fraaie blonde lokken
Een heus begrip in die tijd en voorzien
van mini-kleertjes, die mede de aandacht
trokken
Helaas in recordtijd dit zo geliefde speelgoed
gesloopt! Mij als moeder van iets dierbaars
beroofd Mijn vraag waaróm zij zoiets deed?
En zij: omdat jíj me met zoiets mals bestookt
Erna was de moeder een illusie armer!
De jarenlang bestaande poppenkinderen?
Morsdood.
Hij wordt hevig geranseld
met bloedstriemen op arm een benen
Zittend op een kartonnen krukje drukt hij jonge plantjes in potgrond
Bij de laatste knakte het stengeltje
Dat was ook het moment dat een overbuigende gestalte
een donkere schaduw over de zwarte aarde wierp
Nerveus probeerde hij het gehavende stekje
helemaal in de teelaarde te drukken,
om het aan zicht te onttrekken
In schaduwmassa kon hij niets meer zien
en blijft de ontzielde zaailing in zichtsveld van zijn belager liggen
want weet je, het regent buiten
en ik hou niet van natheid
hoeveel kogels ook kletteren
hoeveel raketten ook klateren
er is een stevige wind vandaag
het bloed in de straten
vloeit tomeloos rijk
maar weet je, het is koud buiten
en ik klaag en ik klaag
niet over de doden van vandaag
maar over mijn kleine zorgen
niet over de doden van morgen
of over de miljoenen bommen
die genadeloos en gestaag
uit de lucht vallen vandaag
baby's, kinderen, ouders
de schaduw des doods op hun schouders
maar weet je, het is guur buiten
juist daarom dat ik klaag
al die lijken van vandaag
en die raketten in de lucht
klinken niet luider dan een zucht
uit barre, verre oorden
waar mensen elkaar vermoorden
want weet je, het waait buiten
het is kil en nat
hoeveel granaten ook knetteren
hoeveel mijnen ook kletteren
buiten hoor ik de wind fluiten
en het is gevaarlijk glad
ik denk dat ik me veilig thuis
knus ga installeren voor de buis
en wat ga kijken naar al dat bloed
met een warm kopje minute soep
Ter verdediging
Van de belediging
En de dreiging die voorbij ging
In een Amsterdamse gracht
- Gepleurd -
Haar eer en goede zeden
Die van de vrouwelijke studentes
Haar rechten rap als grap vermaalt tot drab
Een curieuze kruisiging
Door justitie en een officier
Vampier hier het is me wel klier
Even van mijn à propos
Door het sepot
Chapeau
!
1. Weet gij dan wat wij hier in (buurtnaam) aan parkeerleed hebben moeten doorstaan!
2. Met het genoodzaakt elders parkeren en in die gerelativeerde boetes te hebben moeten verkeren…
3. En ook wij rijden milieubewust en verdienen geoorloofd ons bestaan!
4. Of denkt men dan gemeentelijk dat zij hiërarchisch en onherroepelijk hun gang kunnen gaan ?
5. Kon men met ons gewaardeerde stemmen dan niet eerst democratisch overleggen, alvorens de eerste (en/of tweede vergunning) onaangekondigd te ontzeggen…?
6. Wij als gerespecteerde buurtbewoners zijn ook als jullie mensen en participerende medeburgers…
7. Of is dat jullie deugdelijke ambtenaren dan wel of niet ontgaan…?
50 jaar geleden
jij protesteerde
ik ben je dankbaar
dankbaar dat je dat deed
ik kan mij uiten
mij hullen in de regenboog
ik kan mezelf zijn
allemaal door jou
bedankt
pride
we gaan allemaal de straat op
we vieren feest en drinken bier
vroeger was het anders, het was niet top
de mensen hebben gestreden
gestreden voor ons
ik ben blij dat ze dit deden
Protest en poëzie zijn oude bondgenoten. Waar een demonstratie na een middag voorbij is, blijft een goed protestgedicht jaren zeuren in het hoofd van wie het las. Het geheim zit in de vorm: rijm en ritme maken een boodschap onthoudbaar, en een beeld zegt meer dan een spreekkoor. Onze dichters zetten dat wapen in tegen uiteenlopende doelen: falend beleid, oorlogsgeweld, de uitverkoop van de zorg, onrecht ver weg en om de hoek.
Boosheid die ergens heen gaat
Wat deze gedichten onderscheidt van gemopper, is richting. De dichters hier zijn niet alleen ergens tegen; tussen de regels lees je waar ze vóór zijn: rechtvaardigheid, menselijkheid, een leefbare aarde. Daarmee zijn protestgedichten bruikbaarder dan je denkt: ze worden voorgedragen bij manifestaties en wakes, gedeeld op sociale media, of opgestuurd naar de fractie die het aangaat. Wie zich vooral zorgen maakt om de planeet, vindt medestanders bij de gedichten over het klimaat. Richt je pijl zich op bestuurders en beleid, dan horen de politieke gedichten erbij, en wat er op het spel staat lees je bij vrijheid.