Populistisch narcisme

Joris Olivier

Onbevangen je prilste blik,
alles lijkt ’n wonder wat je ziet,
waarvan je dan zeer geniet,
over onrecht maak je je niet dik.

Nog geen onderscheid tussen
goed en kwaad er geschiedt,
onrecht deert je dan nog niet,
geen weet van ruzies te sussen.

Tot door jou je ego wordt ontdekt,
onderscheid tussen mijn en dijn,
jij wilt, dat iets van jou moet zijn,
als ’t je hebzucht heeft gewekt.

Zo zijn soms dictators gecreëerd,
wil opleggers met machtswellust,
die met drogreden hun geweten sust,
heeft de geschiedenis ons geleerd.

Vele dictators grepen hun macht,
met fysiek en geestelijk geweld,
medemenselijkheid dan niet telt,
overgaat van geslacht op geslacht.

Maar ook door valse beloften met
leugens en bedrog door populisten,
Hitler, Trump en andere narcisten,
worden dictators op de troon gezet.

Eenmaal met de macht verwend,
komt hun machtswellust naar buiten,
komt niets terecht ze eer uitten,
worden mensenrechten geschend.