Subjectief
Wijd is mijn blikveld
Van d’wereld ik overzie,
Eng is de ruimte ik in leef,
Ver in de hoogte is de hemel,
Waar mijn vriend dacht nu te zijn.
Vlakbij is de grond,
Waar mijn vriend nu in ligt.
Mijn leven is lang in vergelijk
Met een vlieg,
Alleen die komt hoger dan ik,
Dat blijft bij ’n sprongetje
Van nog geen meter.
Mijn geboorte verdwijnt achter mij,
In een ver verleden tijd,
Mijn dood komt elke dag naderbij,
Het duurt nog maar even,
En ik ben waar mijn vriend dacht,
Hij samen met dierbaren op mij wacht.
Vriend of vriendin
Een vriend of vriendin verliezen is een verdriet dat niet altijd wordt gezien, en toch diep snijdt. Deze gedichten gaan over het overlijden van iemand die je koos: geen familie, maar wel je maatje, je vertrouwen, je jarenlange gezelschap.
Al weer een jaar 20 april 2026
Al weer een jaar dat
Je onverwachts vertrok naar
Jouw hemel waar jouw Wilma
Hoopte je, op je wachtte.
Ik weet niet of en evenmin hoe
Je daar bent geland,
Maar ik weet wel lieve vriend,
Ik je nog elke dag mis.
Afscheid was ons niet gegund,
Ook geen bericht van her,
Misschien is je hemel ook te ver,
Of is je hemel er niet.
De engeltjes die jij mij gaf,
Die zie ik elke dag,
Ook die zwijgen als 't graf,
Zijn als jij doodstil,
Wat jij voorheen nooit was.
Wereld ontvlucht
Een veilige haven, een thuis, dat was jij
nu ben jij het verdrietigste deel in mij.
Ooit ademden wij dezelfde lucht,
maar jij bent deze wereld ontvlucht.
Niet alleen ik ben jou kwijt,
wij allemaal waren op jouw afscheid.
De tranen blijven vallen,
sinds jij ons bent ontvallen.
De tijd is een steeds groter wordend gat,
op het gemis hebben wij geen vat.
Dagen van eenzaamheid sluipen voorbij,
één ding zal ik nooit vergeten en dat ben jij.
— L.J.
Verjaardag C. 2 februari 2026
Vandaag viert mijn beste vriend
Zijn verjaardag niet meer.
Al meer dan negen maand geleê
Dat hij uit mijn leven gleê.
Ik mis hem nog steeds zeer,
Zijn humor, zijn verhalen van eer,
Zijn jeugd, zijn eerste liefdes,
Hij was schilder, schrijver, dichter,
Een vriend door dik en dun,
Muzikant, amusante verteller over
Zijn contact met schilder Armando,
Theatermaker, schrijver,
En muzikant, een waar multitalent.
Hij hield veel van muziek, vooral jazz,
Ging naar concerten van Louis Armstrong,
Maar ook van ’t Don Kozakkenkoor,
En hij draaide heel vaak platen van vinyl.
Alleen denk ik ook nog steeds
Aan ons laatste telefoongesprek.
Hij huilde wijl hij zo eenzaam was
Na ’n week in ’n ouderencomplex.
Daarna was geen contact meer gegund,
Resteren alleen herinneringen.
In jouw beleving nu in d’hemel,
Waar je weer gelukkig zou zijn bij je lief.
Ilse
Er gaat geen dag voorbij dat ik niet aan je denk.
Ondanks alles zag ik jou als een warm & prachtig geschenk.
Jouw liefde, jouw woorden, jouw geur, jouw tijd.
Al ben je er niet meer, toch staan we voor altijd bij elkaar in het krijt.
Jouw buien konden donker en duister zijn.
En ja soms kwam dat ook door de hoeveelheid wijn ;-)
Maar wat heb ik met jou gelachen, gepraat en geleefd.
Nooit zal ik ik vergeten wat wij samen hebben beleefd.
Jij liet mij achter, in stukjes op de grond.
Ik dacht dat ik mijzelf nooit meer bij elkaar vond.
Na een hele poos heb ik mezelf opnieuw in elkaar gezet.
Dit keer ben ik blijven staan en weet dat ik het alleen ook red.
— L.J.
Al een half jaar 20 november 2025
Al weer een halfjaar geleên,
Jij op die tweede Paasdag ging heen,
Tegelijk met de kerkvader.
Jij je als katholiek van had afgekeerd.
Je was ervan overtuigd, 77
Dat jouw grote liefde op je wachtte,
Niet oud, ziek en dement,
Maar je eer als je lief had gekend.
Nu lig je saam in één graf,
Zij onder en jouw kist er bovenop,
En is je ziel de hemel ingevlogen,
Langs d'eerste paus Petrus,
Die als poortwachter op je wachtte,
Bij d’ingang van jouw Heer’s Hof,
Je vrouw al stond en je toelachte,
Jullie nu tevergeefs op mij wachten.
het hart dat bleef
In de stad waar straten fluisteren
en mensen soms te stil worden,
liep zij -
met een hart dat groter klonk
dan welke raadszaal ooit bevatte.
Ze raapte schaduwen op,
blies er zachtjes licht in
en noemde dat geen werk,
maar plicht,
of gewoon: menselijkheid.
Ze kende de gebaren
van gebroken handen,
hoorde het trillen
van stemmen die niemand meer geloofde,
en ging zitten,
gewoon naast hen,
tot hun adem weer durfde.
Ze vocht niet om gelijk,
maar om recht.
Niet om macht,
maar om nabijheid.
En steeds weer zei ze:
“Een beetje liefde
kan een heel eind zijn.”
Nu ligt haar stem
als een warme jas
over de stad:
achter deuren waar ooit stilte overstroomde,
in KinderLabs waar nieuwsgierigheid
weer durft te kruipen,
in elke plek waar iemand
opnieuw gezien mag worden.
En terwijl Capelle even buigt,
met een traan in de lucht
en een glimlach om wat was,
blijft één waarheid staan:
Zolang mensen elkaar aanraken
met moed,
met zachtheid,
met open handen —
zolang klopt zij door.
Het Hart van de Stad.
Het hart van ons allemaal.
Wat als...?
Wat als ik had gezegd, wat je wilde horen.
Had jij dit grote geheim dan niet verborgen?
Wat als ik jou gelijk had gegeven.
Had je het leven dan beter begrepen?
Wat als ik nooit was weg gegaan.
Had jij dit dan niet gedaan?
Wat als alles bij het oude was gebleven.
Had dat je meer bezieling gegeven?
Wat als ik het anders had gedaan.
Misschien was jij dan nu niet zo ver van mij vandaan...
— L.J.
Weerzien
Al weer twee maanden geleê,
Dat je op Pasen dag twee
Met stille trom naar jouw Eden
Zonder afscheid ging hene.
Chris, ik mis je nog elke dag,
Ik hoop voor jou oprecht,
Dat jij in de Hemel weer zag
Wilma, zo was aan gehecht.
Onze vriendschap bewaar ik
Bij me in mijn gedacht,
Koester ik tot m’n laatste snik.
Jij hoopte, jij verwachtte,
Dat je mij in jouw Hemel weer ziet,
Ik denk dat weliswaar niet,
Maar in mijn hart, als ’t vermocht,
Hoop ik ’n beetje, toch.
Gemis
Ik moet nog vaak aan Chris denken,
Wijl ik hem zo zeer mis,
Ik kan er niet aan wennen,
’k Niets meer met hem kan delen.
We deelden alles we beleefden,
Vooral ook van voorheen,
We kenden elkaar pas elf jaren,
Daarom van toen veel te verhalen,
Leek daardoor dat we elkaar
Al eeuwen lang reeds kenden,
Het gezin we in opgroeiden,
Onze vrouwen, onze kinderen.
Mijn herinneringen zijn zovele,
Maar nieuwe, die nooit meer,
Dat te beseffen, te accepteren,
Dát doet zo verschrikkelijk zeer.
I.M. mijn vriend
Vandaag ben je precies één maand dood,
Een maand geleê je deez aard ontvlood,
Vertrok naar jouw paradijselijke gerief,
Om je te verenigen met je overleden lief.
Helaas zal jij me hierover niet verhalen,
Wijl niemand ooit eruit weerkeerde,
Ook jij bent hierop geen uitzondering,
Hetgeen historiën ons reeds leerde.
Gelukkig is m’n boosheid iets gezakt,
Ook mijn verdriet is niet meer zo erg,
Maar je niet-zijn is niet weggelakt.
Elke dag kom jij terug in mijn zijn,
Als herinnering hoe ’t was,
Dat, ja dát doet nog steeds pijn.
Al drie weken (12 mei 2025)
Ik heb verdriet,
’k Mis mijn beste vriend,
Mijn vriend is niet meer,
Mis hem zo zeer.
Ik ween in stilte,
Om de vriend, die niet meer is,
Heen ging naar Gods paradijs,
Waar liefde hem wacht.
Ik hoop dat zijn verwachting
Bewaarheid is,
Ook al betwijfel ik dit zeer,
Wens ’t des te meer.
Straf
Toen jij zo plots ging heen,
Zonder afscheid van mij verdween
uit het leven, voor jou ondraaglijk werd,
was ik verdrietig én boos.
In herinneringsgedichtjes schreef
Ik mijn verdriet van mij af.
Toch Leek alsof je heengaan
Was een straf.
Ik weet dat jij dat niet zo bedoelde,
Onze vriendschap blijft,
Ik dat ook zo voelde,
Maar mijn opgekropte boosheid
Draag ik met me mee,
Raak ik niet eentweedrie kwijt.
Steun
Mijn zoon kwam dit weekend
Langs om z’n poes te brengen.
Las de rouwkaart van m’n vrind,
Begreep ik tranen moest lengen.
Ook mijn zus kwam langs
Met een lief troostend woord,
Vond de gang van zaken
Rond diens dood ongehoord.
Iedereen om mij heen
Leeft met mij mee,
Begrijpt dat ’k ween,
Geeft steun voor m’n verdiet,
Maar voor mijn boosheid
Helpt het echter niet.
Ik ween om een vriend
Ik ween in stilte droge tranen,
Wijl mijn vriend uit het nu vertrok,
Alleen herinneringen achterliet
Maar ook, mijn verdriet.
Ik mis onze vriendschap, ons plezier,
Zijn humor en grenzeloze generositeit,
Zijn aanstekelijke enthousiasme voor muziek,
Dichten, schilderen, tekenen, wat al niet.
Het is stil, geen telefoon, geen skype,
Laat staan de gezellige onder-onsjes,
Gelardeerd met koffie en appelgebak.
Ik mis mijn vriend,
Weg, komt nooit weerom,
Vedwenen achter de verste horizon.
Het verlies van een vriend of vriendin hoort bij het zogeheten stille verdriet: je hebt vaak niet de officiële rol van naaste, terwijl het gemis net zo groot is. Een gedicht erkent die band: de gesprekken, de gedeelde geschiedenis, de plek die niemand anders kan innemen. Zulke woorden helpen bij een afscheid, of om zelf iets kwijt te kunnen. Ze passen op een condoleancekaart aan de familie, maar net zo goed in een toespraak waarin je vertelt wat deze vriendschap al die jaren voor je betekende. Een gedicht houdt de herinnering aan een goede vriend levend, ook als anderen alweer verder zijn.
Verwante woorden vind je bij het verlies van een kennis, bij de algemene overlijdensgedichten, en aan de warme kant bij verzen over vriendschap. Alle gedichten zijn door leden zelf geschreven, vaak na een eigen verlies.
Verloor jij een vriend of vriendin, en schreef je erover? Deel je gedicht wanneer het goed voelt, in je eigen tempo.