Jouw blik
Diep kijk ik naar binnen
In jouw ogen, die daar wachten,
Op mijn blikken die naar jou
Smachten al zo te lang.
Dan voel ik weer jouw streling,
Zo vol warmte en liefde,
Ik niet kan, niet wil weerstaan,
Alleen nog van binnen.
Steeds zie, voel ik jouw blik,
Diep in mij wachten,
Nu al zovele, te vele jaren weer.
Jouw ogen, op mij wachtend,
Altijd, telkens weer
Als ik kijk naar binnen, zo diep.
Partner
Wie een partner verliest, verliest ook de vanzelfsprekendheid van samen. Deze gedichten gaan over het overlijden van een man of vrouw, een geliefde met wie je een leven deelde, woorden voor het gemis dat elke ochtend terugkomt.
Vanuit niets
In de doodse stilte
Klonk uit het niets van verre,
Met nauwlijks hoorbre woorden,
Heel zacht: ‘ik hou van jou’.
De woorden resoneerden
Liefkozend in mijn oren,
Wou dat eeuwig dure,
Jou zo in mij sloot.
De doodse stilte keert weder,
De resonantie stopt,
Het kozen komt ten einde,
Blijven doet het niet.
Hoopvol
6
De zon verwarmt mijn lijf,
Mijn hart is koud als ijs,
Sinds mijn lief mij verliet,
Alleen hier achterliet.
Zonnewarmte warmt jou niet,
En alleen mijn buitenkant,
Ontdooien van mijn hart
Lukt nog niet, maar ’k treur niet.
Toekomst nog in duister gehuld,
In schaduwen verborgen,
Vol met verwachtingen gevuld.
Wat mij wacht weet ik pas dan,
Als het tot mij komt,
En ijs in mijn hart smelten kan.
Eeuwige liefde
Samen één willen zijn,
Vlinders voelen in m'n buik,
Dag en nacht met elkaar
Samen willen zijn.
Dat is de liefde ik zo mis,
Nu al meer dan zes jaren lang,
Ik zo zeer weer verlang,
Weer op tenen lopen van geluk.
Elkaars evenwicht zijn,
Als veertje zweven op de wolken,
Voelend dit gaat nooit stuk.
Dat is de liefde Ik zo zeer ontbeer,
Ik dacht ik eeuwig had,
Nooit, nooit voorbij zou gaan.
Te kort
In bed samen
Met z’n tweeën,
Dicht tegen elkaar,
Waren wij geen individuen,
Vormden wij een symbiotisch
Tot één in elkaar geschoven paar,
Dat duurde slechts vier jaar,
Een leven lang te kort,
Dat nooit meer
Voldoende
Wordt,
Ontbering
Mijn lijf ontbeert de liefde
Die is opgesloten in mijn hart.
In mijn dromen keert
Die ontbeerde liefde weer.
In mijn dromen is dat fijn,
Maar in het daaglijks leven
Altijd weer die pijn
Van de liefde die verdween.
Alleen nog stilte
Waar gister nog de rozen bloeiden,
Resteren slechts doornen,
Zonder geliefdes streling of kus.
Alleen de stilte heerst.
Waar gister ’t gras nog groen was,i
Is nu een dorre kale vlakte,
Geen woorden van liefde.
Alleen de stilte van ’t verse graf.
Tijd heelt alle wonden,
Vooralsnog overheerst alleen de pijn,
En zwijgende monden.
Vergeefs poog 'k te kijken naar voren,
Maar door de pijn in ’t heden,
Kan me te weinig daar nog bekoren.
Twaalf jaar 9 mei 2026
Drieënveertig jaar deelden
We heel veel liefde
En een beetje leed,
Tot jij twaalf jaar her overleed.
Een vreselijke ziekte hield
Jou acht maanden in zijn greep,
Jouw lijden was ondraaglijk,
Het enige wat jou, ons nog restte,
Was onze liefde, die bleef.
Toch kwam je dood onverwacht,
Hadden nog steeds ’n beetje hoop
Op wat geluk voor ons samen.
Dat mocht helaas niet zo wezen,
Machines hielden je nog even,
Een paar dagen slechts, in leven,
Als je in coma ‘leven’ noemt.
Herinneringen aan ons verleden
Draag ik met mij mee,
Maken me tot op de dag van heden
Nog gelukkig en tevree.
Vaak wel
Ik slijt mijn levensdagen
Helemaal alleen,
Nadat jij op die dag in mei
Van mij verdween,
Mij alleen achterliet
Met mijn eenzame verdriet.
Ik weet, treuren helpt niet,
Daarom probeer ik
Weer van het leven te genieten,
Meestal lukt dat goed,
Maar soms, niet.
Foto’s van haar
Ik heb drie digitale fotolijstjes,
Met foto’s van mijn jeugd,
Van mijn vrouw en kinderen
En alles tot nu toe.
Ik kom mijn overleden vrouw
Daardoor vaak tegen.
Ik zeg dan tegen haar
Dag lieve schattebout Ik houd
Nog steeds van jou.
Het heeft niet zoveel zin
Toch blijf ik ’t steeds doen,
Ik weet niet waarom,
Want zij hoort me niet en zegt
Nooit iets terug.
Maar het voelt fijn,
Ze eventjes dicht bij me is,
Ik weer haar liefde voel,
Zo altijd bij me blijft.
Te delen liefde
‘t Voelt zo eenzaam zonder jou,
Na jij mij staan liet in de kou,
Zo maar in het niets verdween,
Mij achterliet veel te alleen.
De zon schijnt nog steeds,
Druiven nog even zoet als voorheen,
Alles lijkt pais en vreê,
Maar ik voel me zonder jou zo alleen.
De pil jij achterliet smaakt zo bitter,
Het leven is nu zwart,
Was voorheen met jou zoveel witter.
Nochtans is in mijn hart nog liefde,
Ik graag wil delen
Met die dit graag van mij bliefden.
Eeuwige Venus
Je voelt nog hetzelfde als
dat meisje van net twintig.
Mijn handen zijn mijn ogen,
gericht op die eeuwige Venus.
Onvoorstelbaar, onmogelijk waar.
Mijn handen tasten in diep duister.
Geen werkelijkheid van nu, wil zijn
als het was nog zo echt als toen.
Ik blijf je voelen altijd weer,
een zee om in te verdwalen,
zonder oever, zonder strand,
schelpen in de branding.
Omlaag gevallen sterrenhemel,
sterren verborgen op het strand,
onder schelpenzand verzwolgen,
onvindbaar verdwaald, voor goed.
Al zes jaar 7 april 2026
Al weer zes jaar zijn voorbij,
De tijd gaat zo snel,
Het voelt alsof
Het pas geleden was,
Dat je afscheid van
Het leven nam.
De herinneringen
Houden je hier,
Lijkt het of je er nog bent,
Die herinneringen koester ik,
Diep gegrift in mijn hart,
Houden mij overeind.
Vaak wel
Ik slijt mijn levensdagen
Helemaal alleen,
Nadat jij op die dag in mei
Van mij verdween,
Mij alleen achterliet
Met mijn eenzame verdriet.
Ik weet, treuren helpt niet,
Daarom probeer ik
Weer van het leven te genieten,
Meestal lukt dat goed,
Soms lukt ’t niet.
Wachten
De nachten duren lang,
duren, duren; uren, uren lang.
Dromen brengen enig soelaas,
geven als bloemen in een vaas
wat verlichting in het zijn.
Dan komt de ochtend toch,
je weet wat komt er nog,
weer uren aaneengeregen
tot een eindeloos lange dag,
steeds jezelf komt in tegen.
Die ene op wie je wacht,
die je wenst, niet verwacht.
Die ene komt nooit weer,
dat doet zo immens zeer.
Nooit went, nimmermeer.
Het verlies van een partner laat een leegte achter op de plek die het meest gevuld was: naast je in bed, aan tafel, in de gewone dagen. Een gedicht kan dat gemis benoemen zonder het te willen verzachten: over de stilte in huis, de dubbele momenten, de liefde die niet stopt omdat iemand er niet meer is. Zulke woorden helpen bij een afscheid, maar net zo goed in de jaren erna, op een trouwdag die geen trouwdag meer is, een verjaardag die je alleen viert of een lege stoel met de feestdagen. Ook jaren later kan een gedicht het gemis weer even een stem geven.
Voor het bredere verdriet zijn er de algemene overlijdensgedichten en het afscheid, en wie het gevoel zelf wil verkennen vindt woorden bij verdriet. Alle verzen komen van leden; velen schreven ze na hun eigen verlies.
Draag je een gedicht met je mee sinds jouw afscheid? Deel het gerust, wanneer jij daar klaar voor bent.