Sterrenkindje
Een sterrenkindje
Noemen ze je
Ergens aan de hemel
Zichtbaar als donkerte
De dag over de horizon
Heeft geduwd
Liever had ik
Dat sterren konden
Aangeraakt worden
Nu beletten tranen me
Om onderscheid te maken
Want zo te zien
Zijn er ontelbare sterren
Zelfs de scherpste blik
Is machteloos
Misschien dat gedachten
Sneller dan licht
Mijn gemis
Betekenis geven
En de pijn
Verzachten
Kinderen
Er is geen zwaarder afscheid dan dat van je eigen kind. Deze gedichten gaan over het verlies van een kind, voorzichtig gekozen woorden voor een verdriet waar de taal eigenlijk te klein voor is.
Voor Wereldlichtjesdag
Voor al die lichtjes in ons leven
Wiens herinnering warmte geven
Jullie zijn niet vergeten
Je mag je blijvend geliefd weten
Een lichtje dat ben jij
En als ziel ben je vrij
Om elders te gaan stralen
nieuwe wegen, nieuwe verhalen
Je hebt ons hart geraakt
En ons rijker gemaakt
We zien niet langer je gezicht
Maar ons leven is verlicht
Door het mooie wat jij bracht
Die herinnering geeft kracht
Kleine ster
Als een ster in de hemel kijk jij nu op ons neer,
Onze held, zo sterk, zo dapper, keer op keer.
Na al het vechten, na al het verdriet, na alle pijn,
Had jij het zo verdiend om nog hier te mogen zijn.
Om te mogen leren, te ervaren, dat het ook wel anders kan,
Met jouw power en jouw krachten, werd je vast een echte man.
Jij had het recht om te mogen ervaren, het geluk, de liefde, het leven zonder pijn.
Toch heeft het lot anders bepaald, waardoor jij helaas niet meer hier zal zijn.
In je korte leven, kleine jongen, je pap en mam hun lieve kind,
Heb je zo hard gerend, kon je niet op tegen de sterkste wind.
Ik denk aan jou, aan hoe het was, het doet me veel verdriet,
Dat je de strijd bent verloren, zonder dat je wat van de wereld ziet.
Je keek jouw leven, door die kleine oogjes, zo onwetend en zo bang,
Elke keer maar vechten, wat duurt de strijd toch ongelooflijk lang.
Lieve kleine jongen, daar waar jij had moeten spelen op het plein,
Met al je vriendjes, onbezorgd, zoals het voor een kindje hoort te zijn.
Was voor jou je leven al bestempeld, was jouw lot al bepaald.
Heb jij alles kunnen gegeven, maar het helaas niet gehaald.
— JBTW
Scherven
Oude mensen moeten sterven
Jonge mensen kunnen sterven
Bij ouderen diepe groeven kerven
Die wensen en dromen bederven
Door het niet nalaten of erven
Van de dromen, maar scherven
Nalaten door het jonge sterven
En de oude mensen met nerven
Doorleven met het jonge sterven
Woordeloze troost
Wat moet je zeggen
En nog veel meer, denken
Hoe is dit nu uit te leggen
Kan je wel troost schenken
Het is zo onbegrijpelijk
Dit onmeetbare verdriet
Jonge levens totaal stuk
Vergeten kan je dit niet
En toch troost geven?
Hoe moet dit dan
In zo’n pijnlijk leven
Voor je gevoel; niets kan
Een uitgestoken hand?
Zonder al teveel woorden
Geeft vaak een band
Terwijl ze niets hoorden
Troost is aanwezigheid
Je blijk van medeleven
In deze moeilijke tijd
Woordeloos aandacht geven
Woordeloos
Soms is troosten; Gewoon stil zijn
Woordeloos steunen in de pijn
Bij het verlies van jullie lieve kind
Waar je geen woorden voor vindt
Een deel van jullie zelf is niet meer
En dat doet zo onbegrijpelijk zeer
Daarom willen we jullie laten weten
Jullie worden hierin niet vergeten
Ook al is deze troost nog zo klein
In gedachten zullen we bij jullie zijn
Maar ook in de dagelijkse gebeden
Waarin door jullie zo wordt geleden
Een gat
Ik kan het echt niet begrijpen
Of moet dit verlies soms rijpen
Om het werkelijk te verstaan
En neem ik het dan wel aan ?
U houdt Uw kinderen vast
Ondanks deze loodzware last
Maar ik voel echt geen binding
Alleen onbegrip en opwinding.
Waarom moest ons kind sterven
Ons leven daardoor zo bederven
Zeker als ik daarbij steeds bedenk
Het was toch Uw eigen geschenk
Als een aanvulling in ons gezin
Nu creëert U daar een gat in
Alle troost lijkt niet te helpen
Misschien laten we ons overstelpen
Door het onbegrijpelijke verdriet
Omdat ik de zin er van niet ziet
Geef ons weer houvast in het leven
Wilt U, na dit nemen, weer geven
Dat we weer op U kunnen bouwen
Ondanks ons geschonden vertrouwen
Want ik weet, eenmaal roept U mij
Maak mij van alle boosheid vrij
In gedachten
Soms is troosten; gewoon stil zijn
Woordeloos steunen in de pijn
Bij het verlies van jullie kind
Waar je geen woorden voor vindt
Een stukje van jullie zelf is niet meer
En dat doet zo onbegrijpelijk zeer
Daarom willen we jullie laten weten
We zijn jullie hierin niet vergeten
Ook al is deze troost nog zo klein
In gedachten zullen we bij jullie zijn
Nooit meer
Nooit meer van jullie een lieve lach.
Nooit meer van jullie een knuffel.
Nooit meer van jullie een pappa of mama.
Nooit meer wij houden van jullie.
Nooit meer jullie zien opgroeien.
Nooit meer van jullie een traan.
Nooit meer van jullie een vrolijke lach.
Nooit meer van jullie het verdriet.
Nooit meer van jullie de dromen die jullie hadden.
Nooit meer van jullie een kus.
Nooit meer van jullie een antwoord.
Nooit meer jullie kunnen aanraken
en mogen vasthouden.
Nooit meer met jullie liedjes kunnen zingen.
Nooit meer gezellig aan tafel zitten met z’n allen.
Nooit meer het genieten met elkaar.
Nooit meer jullie handjes in onze handen
het is zo onwerkelijk
en ondenkbaar.
Nooit meer jullie stemmetjes horen,
is dat echt waar.
Er is een nooit meer is dat nu echt
werkelijk zo.
Nooit meer
In de hemel
Jullie zijn nu in de
hemel.
Groot is het verdriet,
maar jullie konden
er niets aan doen.
Een catastrofe met een treinmachinist
en de begeleidster in jullie
bijzijn, maar beiden waren
machteloos,
om het te voorkomen.
Wij mogen jullie niet zien opgroeien,
dat doet verschrikkelijk pijn
en veel verdriet.
Jullie, nog zo jong.
Toekomstdromen
als gezin.
Ineens is alles uit elkaar
gespat.
Niet meer met jullie spelen, knuffelen
en leuke dingen met elkaar doen.
Weg toekomstplannen,
maar een ding moeten jullie weten,
wij houden van jullie voor…. altijd.
Mensen leven met ons mee:
er ligt een bloemenzee met heel
veel knuffels
en dat helpt in het grote verdriet wat wij nu hebben.
Rust zacht lieve kinderen, wij houden van jullie. XXX
vanmorgen nog
knuffelde ik jou
die vol verwachting
uit droom en bed
de dag instapte
vanmorgen ja
maande ik jou
aan tafel en ontbijt
dat wie groeien wil
het bordje legen moet
vanmorgen ja
kibbelde ik nog
over verschillende sokken
die binnenstebuiten gekeerd
jouw voeten sierden
vanmorgen nog
botste ik met jou
over de vriendjes
met wie na school
jij spelen wilde gaan
vanmorgen nog
riep ik zwaaiend jou
vanuit het keukenraam
als altijd vrolijk weer
tot vanmiddag dan
vanmorgen nog
verheugde ik mij
dat nu vanavond
jij weer thuiskomen zou
veilig in mijn armen
vanmorgen nog
deed niets vermoeden
dat alles wat wij deden
alles dat vanzelf sprak
nooit meer komen zou
vanmorgen nog
juichte het leven uitbundig
dat bruusk en onverwacht
vanmorgen nog
mij in jou ontnomen is
Zoveel pijn
Je hoeft alleen maar stil te zijn,
je hoeft mij niet te begrijpen.
Ik wil alleen mijn verhaal doen,
telkens weer overnieuw.
Je hoeft alleen maar te luisteren,
Het maakt niet uit als je mij niet begrijpt.
Ik wil alleen maar huilen,
want sterk zijn...nee dat lukt mij nu niet.
Ik wil je tijd niet innemen,
maar verlang zo naar een arm.
Een schouder als troost,
dat is alles wat ik verlang.
De scherpe randjes zullen slijten,
maar het gemis dat blijft.
Ik bewaar de herinnering,
al blijft de pijn diep in mij.
Je hoeft alleen maar te luisteren,
begrijpen hoeft geeneens.
Ik wil alleen mijn verhaal doen,
want een kind verliezen,
doet zo ontzettend veel pijn!!!
— ©Hjp
hier sta ik dan
een oude eik
wiens takken ooit
jong en groen nog
zich verstrengelden
met een appelboom
uit de wortels
van die omhelzing
entten zich de loten
die schuilend eerst
groter groeiend later
uit onze schaduw traden
zo is vol het leven
in het kleine woud
dat wij samen waren
tot rot op zekere dag
ziek en dodelijk
mij mijn liefde velt
in alle seizoenen
zo leerde mij het leven
kan het bladerdak
zacht en lieflijk ruisen
maar ook stormend
het zwiepend slaan
hier sta ik dan
die oude eik
tanden knarsend
om het jonger hout
dat tegen de natuur
van mij gesneden werd
een behouden vaart
dat wens ik jou
naar de overkant
waar eens herenigd
ooit het kleine woud
ons weer ritselen zal
Het licht zal ons blijvend verbinden,
zodat we elkaar kunnen vinden.
Het zal ons troosten,
in donker en zielen kou,
ook al zijn we in diepe rouw.
Als ik dood ga, kom ik naar jou.
Ik verloor je in je jonge jaren, toch
bleef ik je trouw.
Je wilde schuilen, je wilde rust,
aan het eind van je leven was je uitgeblust.
Je oplossing was de dood, je sprong, het was uit nood.
Je hebt je strijd gestreden, ook wij hebben voor je gebeden.
Rust zacht................ mijn lieve zoon.
nagellak tijn
te jong en veel te vroeg tijn
haalde jou de wind van tijd
met de schaduw van eindigheid
verder dan wij kijken kunnen
voorbij de ons zichtbare horizon
nu daarom wij dag zeggen moeten
kleine maar reusachtig grote man
die groter dan groots groeide
voelt broos ons klein en nietig
de wereld en haar machten
jij die ons de vingers lakken deed
zaaide vrijgevig en betoverend
in de harten van groot en klein
de hoop op doorgaand leven
dat mensen zo gelukkig maakt
kinderlijk majestueus en onschuldig
toverde jij kwistig en goedgeefs
het geloof in morgen na vandaag
dat stil ons weet te inspireren
om samen het verschil te maken
stil nu en machteloos verslagen
met dankbare tranen lachend
vieren wij jouw gevend leven
dat belangeloos en edelmoedig
ons het gulle geven leerde
kleurrijk als de nagels die jij lakte
in winters wit het glazen huis
fonkelt rood roze blauw en paars
jouw ster nu eeuwige in het heelal
dat altijd jouw naam stralen zal
Het verlies van een kind keert de natuurlijke orde om: geen ouder verwacht zijn kind te overleven. Een gedicht kan hier niets goedmaken, maar het kan wel gezelschap houden: het laat zien dat anderen dit onnoembare verdriet kennen, en dat een kind, hoe kort het er ook was, telde en geliefd blijft. De verzen hier zijn ingetogen en zonder makkelijke troost. Sommige ouders vinden er woorden in voor een gedenksteen of een herdenkingsmoment, andere lezen ze alleen voor zichzelf, om te voelen dat ze niet de enige zijn. Er bestaan geen woorden die dit passen maken, en toch kunnen deze verzen iets van gezelschap bieden.
Voor verwante woorden zijn er de gedichten bij het verlies van een baby, de algemene overlijdensgedichten, en troost en bemoediging voor de dagen die volgen. Ze zijn geschreven door leden die vaak uit eigen ervaring putten.
Heb je woorden gevonden voor jouw verlies? Je mag ze delen, geheel op jouw eigen moment.