Niet elk verlies raakt je van dichtbij, en toch wil je iets zeggen. Deze gedichten gaan over het overlijden van een kennis, een buur of iemand uit de schoonfamilie: een zwager, een schoonzus, iemand die net buiten je binnenste kring stond.
Je verdween als een zee in de dikke mist.
Alleen de gedachten aan je worden nooit meer uitgewist.
Was het je verhaal of je zijn dat naar me straalt,
Jammer dat het leven van je heeft gefaald.
Ik zal steeds aan je blijven denken,
aan alles wat je ons kon schenken.
Daarboven tussen die wolken in de mist,
zal ik je niet vinden maar aan je denken,
en weten je wordt gemist.
L.G
Ik zag jouw naam in de annonce van het plaatselijke Sufferdje
staan..... Verbaasd was ik dan niet, zag het immers aankomen
gaan Zo nadrukkelijk en kil Datgene wat ik beslist niet wil!
Ernstig ziek en nu dan overleden
Met je laatste beetje energie voor je gezondheid gestreden
Na blijft alleen nog de herinnering aan een geliefd koorlid
Met je Brabantse accent ook niet meer bij de koffiegroep
aanzit.....
Lieve Margreet, hierbij mijn allerlaatste groet Dank voor alles
De koffie smaakt vooralsnog helemaal niet goed.
Ik zie een vrouw met een grijze muts tamelijk
gehaast voorbij gaan Even denk ik dat jíj het
bent, maar dat kan niet meer Je leeft voort in
een ánder bestaan
Nog maar een jaartje geleden dat ook wíj zo
samen liepen Op onmogelijke tijden denk ik
daaraan, beelden die je erna niet meer
opriepen tot...
Is dit nog wat dan rouw heet, dat een woord of
gebaar zomaar opdoekt? Opdat je niet meer
vergeet, al zijn het maar fragmenten, naar je weet.
Dakoyria, 2023.
in de gouden gloed van de avond
als langzaam ook ons leven stilt
leidt de weg ons naar de haven
waar wij ons thuis beschouwen
als daar de nacht de dag eindigt
is dit vandaag allemaal zo anders
nu het avondrood jou omarmt
met transformerend licht en lucht
waar zacht de tijd afscheid fluistert
wacht jou de boot naar de overkant
jouw uur is gekomen daar te gaan
waar jij eens ons welkom heten zal
wij voelen de wind en de golven slaan
waar de stralende belofte van weerzien
als kleurrijke rots de branding breekt
met parels die jou blijvend memoreren
in het journaal bladerend van jouw leven
heffen wij trots het glas op de valreep
met tranen die lachen en lange knuffels
voor de man die jij ons was en blijven zult
Je droeg zo vaak een felroze jack, best mooi maar nu
nog voor jouw leeftijd?
Je was eeuwig in touw, maar met welk gerechtvaardigd
doel? Je wandelde maar en wandelde, meerdere malen
per dag.....
Het bezorgde mij een tamelijk jaloers gevoel, die conditie
van een dik tachtig jarige, die ik dan bedoel
En plots' deed jouw lijf het niet meer, jouw armen en
benen geen kracht meer.....
Dood was je na een weekje ziekenhuisopname
Geen sterveling die dit gebeuren zo snel had verwacht
Geen enkele annonce, geen rouwkaart of iets mocht
ik nog beleven
Zo maar definitief naar het lijkt weggelopen uit een op
zich redelijk bevredigend leven.
Dakoyria, 2021.
dood kwam langs
niet onverwacht
maar toch een klap
vertrouwde stem is meegenomen
in zijn nacht
ik tast bij dag
naar je gezicht, je lach
stuk van mezelf werd weggesneden
dood begint ons na te tellen
Diep in de nacht hield je op met je bestaan,
eenzaam en alleen ben je van ons heengegaan.
Wat je had willen zeggen, is niet meer gezegd,
zachtjes heb je het vermoeide lichaam neergelegd.
Wat je zo graag wilde, kon je niet krijgen,
de frustraties in je leven lieten je zwijgen.
Helaas was er geen tijd meer om te praten,
diep in deze koude winternacht heb je ons verlaten.
Alles waarvoor je in je leven voor vocht,
hopen wij dat je nu gevonden hebt wat je zocht.
Wij wensen je rust, vrede en eeuwige vrijheid,
na alle jaren van machteloze strijd.
Rust in vrede lieve buurman
Ik zag hem aan
zijn ogen staan
in het vroegoude gezicht
scheen zijn laatste licht
Hij liep naar me toe
wankelend en moe
in het septemberbos
liet hij zijn leven los
Nog een keer grappen
langzaam samen stappen
‘nou weer tot gauw,
groeten aan je vrouw’
Drie weken daarna
huilen zijn dochters om pa
samen staan we bij de kist
dalend in de koude mist
Natuurlijk wisten we allen
dat het einde ging vallen
de ziekte zat in het bot
de pijn maakte hem kapot
Ik sprak hem daar toe
de man uit ons midden
jong nog en al moe
verlegen gingen we bidden.
Haar kinderen zijn de flat aan het opruimen
gegaan Het een na het ander, zo definitief
Ik heb niet eens afscheid van haar genomen
Haar leven is voorgoed gedaan
Ik weet dit alles en voel desondanks een lichte
aandrang te vragen hoe toch het haar gaat...
Wat een blamage zou me dat geven, zij ligt
immers allang in haar kist Het komt denk ik dat ik
haar niet wegdragen heb zien gaan, wat ik nu mis
De kinderen ben ik ontdaan, alsnog condoleren
gegaan Veertien dagen geleden kwam zij met haar
rollator nog langs mijn raam... Een week ziekenhuis
Boem, weg was zij opeens Zelf teken ik er ook voor,
maar toch: alle herinneringen, leuke voorvallen
Nee, bevallen doet het me helemaal niet
Het verdriet om haar moet nog komen, wie kende
haar niet? De wereld opnieuw wat armer doordat je
haar zo zielsgraag ziet!
Dakoyria, 2020.
Ongewild en totaal verbijsterd kijk ik naar de
annonces van twee vrouwen waarmee ik een
poosje ben opgetrokken
Één, een langdurige columniste van een
bekend huis aan huisblad Zij leerde me te dúrven
schrijven, heel lang geleden alweer
In haar kielzog overleed een maatje van het eerste
uur: een literair café wou zij toen starten, zo léuk!
Het is een zachte dood gestorven op den duur
Het voelt voor mij persoonlijk alsof een tijdperk nu
pas definitief voorbij is
Beiden ook zo nauw betrokken bij het starten van
een liefdevol sterfhuis, voor wie dat in eigen woning
niet haalbaar is
"Het" huis heeft inmiddels al lang roem opgebouwd...
Gewéldig dat er mensen zijn die dit werk kunnen en
willen verrichten
Ernstig en terminale zieken die er volledig op hebben
vertrouwd.
Dakoyria, 2019.
Blij koester ik mij in wat me zoal omringt:
mooie Kerstplanten, vele goedbedoelde
kaarten Muziek die mij meer dan zint!
Zo aan het eind van het jaar is vreugde
niet altijd daar Lieve vrienden geven me wat
aandacht Heel veel meer heb ik niet verwacht
Als een bóm slaat daarom een naar bericht in
-hoe tactvol dan ook gebracht- een geliefde
buurman is overleden, zo heel onverwacht
Ik praat graag wat verder met mijn naaste
buurvrouw, we vinden elkaar in een simpel
gebaar Já, hij was een schat, zeker waar...
Arme familie, zo kort voor de feestdagen
Ik ga zéker naar de crematie, pal ná de Kerst
Wat héét, opnieuw mag ook ík weer leed
dragen
De zoveelste overledene dit jaar! Ik verman me
Boodschappen moeten tóch gedaan
In dankbaarheid wel gedenk ik alvast de goede man
Hij, die de algemene tuin onder handen nam en ook
de mijne niet vergat Hij huilde om mijn gekregen
attentie... Hij slaat een meer dan flink gat.
Dakoyria, 2018.
Haar kinderen vonden haar dood in de badkamer
Een boodschap voor buren vermeldde dit feit op
een prikbord
Ik heb haar nog een poosje meegemaakt, gekend
Al járen heb ik niets meer gehoord of gezien;
zij koos daar zelf nadrukkelijk voor.....
Opgesloten zat zij in haar woning, heel erg angstig
wel misschien
Verder slachtoffer van nare fobieën? Wie zal het
zeggen?
Bij deurbel of telefoon gaf zij geen gehoor
Zo triest zoals dit is gegaan Zij was best aardig,
zeker wel gezien. Nu definitief bij ons vandaan.
Dakoyria, 2018.
Pas nog maar had ik kennis met je gemaakt
en zo heel fijn met je gepraat
Je sprong er wat uit met de grote halskraag om
je nek, je reinste noodzaak zo werd mij verklaard.
Daarna heb ik nóg een keer heel plezierig
gesproken, dat was dan al...
Nu zomaar het aardse plotseling verlaten
Niet begrijpend schrijf ik je maar deze regels
Zó jammer.....Ik dank je, aardige onbekende maar
toch ook weer niet
Kortstondige ontmoetingen geven evengoed verdriet.
Dakoyria, 2018.
Je woonde lang bij ons in het gebouw,
samen met je lieve vrouw
Een bestuursfunctie wilde je nog wel,
was er heel druk mee in touw
En toen opeens moest jouw vrouw naar
een verzorgingshuis Zij werd al te slecht,
het ging niet meer thuis
Driemaal per dag bezocht je haar,
geen klacht van je lippen Toch raakte je
óp
Daarna ging jijzelf dementeren Je mocht
zomaar bij háár wonen, het tij ging zich
keren!
Geregeld echter zag ik je richting de oude
woning fietsen...
Erg in de war, een gevaar ook in het verkeer
Mij kende je allang niet meer
Uiteindelijk dan opeens de rouwkaart van je
vrouw
Ik zocht de allermooiste kaart uit, bedankte
nog haar en ook jou
Tegelijk was er de pijnlijke wetenschap dat jij je
dit niet realiseert
Het gaat in feite om mijn éigen gevoel, is dat dan
zo verkeerd?
Dakoyria, 2018.
Het doek is voor altijd gevallen voor hem
die ik zo erg graag mag...
Door de dood nu wel ingehaald en ík die
dit voordien al voorzag.
Een lief mens is niet meer; scherp, ad rem,
een absolute taalvirtuoos
Alles, wat ik eigenlijk dan niet zo ben!
Zij plaatsje bij ons is al langer leeg gevallen
aldus zweeg eerder zijn zo markante stem
Nooit zullen wij hem nog zien of horen;
nadrukkelijk meest wel aanwezig, missen we
voorgoed zo heel erg hém!
Dakoyria, 2017.
Bij het overlijden van een kennis of iemand uit de schoonfamilie zoek je vaak een toon tussen betrokken en bescheiden: je stond niet in het middelpunt van het verdriet, maar je wilt wel meeleven. Een gedicht helpt je dat uit te drukken op een condoleancekaart voor bijvoorbeeld een zwager, een buurman of een oud-collega, respectvol, zonder je een grotere rol aan te meten dan je had. Een paar oprechte regels laten de nabestaanden merken dat ook mensen wat verderop met hen meeleven en aan hun verlies denken. Zo’n klein gebaar van buitenaf kan in de eerste zware dagen verrassend veel betekenen.
Deze hoek is bescheiden van omvang. Verwante woorden vind je bij het verlies van een vriend of vriendin, bij de algemene overlijdensgedichten, en bij het afscheid. Elk vers is door een lid ingezonden. Ook voor de wat verdere kring verdient een afscheid oprechte woorden.
Heb je zulke woorden ooit opgeschreven? Voeg ze toe, zodat een ander niet met lege handen staat.
