Soms is een leven maar heel even van jou. Deze gedichten gaan over het verlies van een baby, over een kindje dat werd verwacht of net geboren, en over ouders die afscheid moeten nemen voor er tijd was om kennis te maken.
Zacht fluister ik jou naam,
nog steeds verbonden met de navelstreng
bewegenloos lig je in mijn armen.
Geen gehuil,geen blik, geen beweging,
een engeltje is geboren,
zachtjes kus ik jou vaarwel.
Met lege armen blijf ik achter,
jij wordt nu in een fluwelen doosje gelegd,
mijn liefste sterrekindje...
ik hou van jou.
De bloem fris uit de knop ontloken,
Laat te snel haar kopje hangen,
Werd niet gegund wat langer,,
Nauwelijks uit knop reeds gebroken.
Haar naam staat gebeiteld in steen,
Iris mocht slechts kort bestaan,
Moest veel te vroeg afscheid nemen,
Wijl zij zo te stralen scheen.
Vogels kwettren haar afscheid toe,
Zon warmt de koude steen,
In de verte loeit zachtkens ’n koe,
Het ouderpaar met natte ogen,
Lopen van ’t grafje heen,
Hun Iris is te vroeg weggevlogen.
diep, diep,
toen jij levenloos
door mijn adem trok
en mijn schreeuw
jou niet wilde wekken
en ik in wanhoop
te vroeg
mijn lichaam samentrok
wilde ik mee met je
weg van het bleke bloed
aan jouw kleine handen
en jouw grote stille ogen
mee met jouw mooi,
zinloos silhouet
toen lachte jouw stem
niet vóór me, waar je lag
maar in mij, achter mij
en als tergend geluk
bleef je bij mij
altijd
Jij, mijn lief, lief kleintje,
wat heeft jou doen besluiten
terug te keren naar de bron?
Hoe moet ik nu mijn liefde uiten?
Ik kan je nu niet voelen
en kan er ook niet voor je zijn.
Het gemis is groot, mijn lieve schat
en dat doet o zo’n pijn.
Mijn liefdevolle jongen,
Je had beslist een goede reden
en daar vertrouw ik op.
’t Geeft mij een beetje vrede.
En juist daardoor leer jij aan mij
dat liefde onbegrensd kan zijn.
En ik? Ik houd van jou.
En jij toch ook van mij.
En waar men liefde in ons ziet,
nimmer met iets te betalen,
verdwijnt voor even het verdriet
en gaat de zon weer stralen.
Je maakte mij een heel mooi mens.
Ben je er dankbaar voor,
dat ik je ‘n tijdje dragen mocht.
Vervulling van mijn wens.
Je gaf een rijkdom aan mijn bestaan
en hebt mij iets gegeven,
waardoor ik nu en in de toekomst
weer door zal kunnen gaan.
Zo sta je in het voorjaar in je tuin
Je moet gedwongen in de aarde wroeten
De bodem diep, het voorland ligt in puin
Je toekomst zakt onder je voeten
Je ziet jezelf een beetje staan
– als God – van ver en bovenaf,
En weet, zo zal het zijn voortaan:
De ongeboren vader aan het graf
Onze wens leek in vervulling gebracht
Verzeglde liefde en een kindje verwacht
Tot het Noodlot jou trof met al zijn kracht
En nu enkel een herinnering de pijn verzacht
'n Mensje in wording
nog maar zo klein.
't Mocht niet zo zijn
maar toch is er pijn.
Weer terug naar niets
Je bent weer leeg.
Doch dan is er die vlinder
en je weet, 't is goed zo.
Jammer dat we even niet
met je konden praten.
Je kwam levenloos
op de wereld,
dat wisten wij wel,
maar toch hebben wij de liefde
van jou een plekje in ons hart gegeven.
We mochten je in
onze handen vasthouden,
zolang wij dat wilden.
Ook al is het lang geleden,
jij blijft ons kleine meisje voor altijd.
Met kerstdagen zetten we een kaarsje
voor jou neer.
Jij bent de engel in de kerstnacht,
die we nooit zullen vergeten.
Veel liefs je moeder en je vader.
Jammer dat we even niet
met je konden praten.
Je kwam levenloos
op de wereld,
dat wisten wij wel,
maar toch hebben wij de liefde
van jou een plekje in ons hart gegeven.
We mochten je in
onze handen vasthouden,
zolang wij dat wilden.
Ook al is het lang geleden,
jij blijft ons kleine meisje voor altijd.
Met kerstdagen zetten we een kaarsje
voor jou neer.
Jij bent de engel in de kerstnacht,
die we nooit zullen vergeten.
Veel liefs je moeder en je vader.
Onder verdoofde pijn kwam jij ter wereld,
zonder verdoofde pijn heb ik jouw geboorte aanschouwt
Ongelijk aan leven, gelijk aan niet leven, koud
Je hebt heel even, door onze ogen, naar de wereld kunnen kijken
Een paar minuten, die seconden lijken
Daarna werd je aan onze handen onttrokken en moesten we afscheid van je nemen
Niet meer fysiek tastbaar en voor altijd verdwenen
Maar je blijft een vast onderdeel in mijn gedachten, wat overblijft is wenen.
Papa
Om wat er niet is.
Tranen....,
Om het gemis.
Tranen....,
Om niet te weten wie je bent.
Tranen....,
Omdat verlies nooit went.
Lysanne 15 augustus 2002
DADDY AND MUMMY LOOK ME IN THE EYES
AND FACE WHAT YOU ALREADY KNOW
IT'S TIME TO SAY OUR GOOD-BYE'S
IT'S TIME FOR YOU TO LET ME GO
TELL ME THAT YOU LOVE ME
AND WHAT I HAVE MEANT TO YOU
IT'S TIME TO SET ME FREE
EVEN THAT I KNOW IT'S HARD TO DO
THE MONTH'S THAT WE HAVE SHARED
HAVE BEEN THE BEST I HAVE EVER KNOWN
I KNOW YOU MUST BE SCARED
I HATE TO LEAVE YOU HERE ALONE
BUT I WILL LIVE WITHIN YOUR HEART
WHEN YOU NEED ME I WILL BE THERE
WE WILL NEVER BE APART
YOU WILL FEEL ME EVERYWHERE
TIME HAS COME...............
IT'S PULLING ME AWAY
BRINGING ME TO THE LIGHT
I HAVE LIVED MY LAST DAY
IT'S MY TIME TO TAKE THAT FLIGHT
Ik heb je niet gekend
En toch was jij een deel van mij
Ik heb je wel bemind
En zal je nooit vergeten
De zijden draad is doorgeknipt
Mijn hart klopt weer voor mij alleen
In 't diepst geheim verborgen
Ging jij in stilte heen
Jouw leven had geen kans
Die weg was niet te gaan
Maar over alle grenzen heen
Blijf jij voor ons bestaan
Ooit zal de zon weer schijnen
We houden goede moed
We gaan nu verder zonder jou
De toekomst tegemoet
Ze zeiden:
'Het leven gaat voort'
Nee, het staat stil, moeilijk
onder woorden te brengen
niet weg te slikken.
Je moest te vlug weg
en liet ons vragend achter
Bang dat je ons
vergeten zou.
Een kans kregen we niet
We weten niet
Hoe je ging zijn
koppig, speels of vrolijk?
We weten het niet
Maar, kleine ster,
uitdoven doe je niet
Schitter hoog, zoals je hier
ook zou doen.
Je was klein en lief
met je zwarte haar en je kleine handjes
stal alle harten
twaalf dagen bleef je vechten
het leek wel of je niet wou opgeven
Je was zo sterk..
..maar niet sterk genoeg.
ik neem het je niet kwalijk.
ook al mis ik je
je had geen toekomst zo.
’t Is al lang geleden
toch denk ik vaak aan jou.
Kleine engel, wees gelukkig daar boven
dan zijn wij gelukkig hier beneden
Het verlies van een baby is een verdriet dat vaak onzichtbaar blijft voor de buitenwereld, en juist daarom zo eenzaam kan voelen. Een gedicht geeft dit gemis een stem: het erkent dat er een kind wás, met een naam, een plek en een toekomst die niet kwam. De woorden hier zijn zacht en dragen, zonder iets te willen wegpoetsen. Voor ouders na een miskraam, een doodgeboorte of een veel te kort leven kan zo’n vers helpen om het kindje toch een blijvende plek te geven. Ook grootouders, broertjes en zusjes vinden er soms de woorden in die zij misten.
Deze verzameling is klein, zoals het verdriet intiem is. Verwante woorden vind je bij het verlies van een kind, bij de algemene overlijdensgedichten, en bij troost en bemoediging. Ze komen van leden die deze pijn vaak zelf kennen.
Draag je zelf zulke woorden met je mee? Deel ze wanneer je wilt, voor jezelf, en voor wie na jou komt.
