In het stof van de wind

Pa, de week dat jij verdween
werd de lucht ineens een droge zee van stof.
Het leek alsof de tijd zelf over Capelle waaide,
een grauwe storm die alle kleur uit de straten blies.

Ik liep door kamers vol stilgevallen spullen,
Jouw bril, jouw pen, jouw jas die nog een schaduw draagt.
De wereld ging gewoon door, maar in mijn borst
woelde een storm die geen weerbericht ooit voorspelde.

Mensen kwamen als kleine karavanen,
met woorden, handen en flarden van jouw lach.
Ze zeiden dat het leven verder moest gaan,
maar hun zinnen klonken alsof ze door zand spraken.

Ik dacht aan al die keren dat jouw stem
mij door mijn eigen stormen heen loodste.
Jij wees nooit de weg met grote gebaren,
je stond gewoon naast me, als een lantaarn in stof.

Nu sta ik zelf in die oude stoffige wind,
en ik voel hoe jouw stilte achter mij meeloopt.
Elke stap die ik aarzelend naar voren zet
wordt lichter omdat jij, onzichtbaar, mee beweegt.

Pa, soms lijkt het of ik jou opnieuw ontmoet
in de korrelige lucht boven een lege straat,
in een zonnestraal die zich door alles heen bijt,
in het knarsen van mijn eigen stem als ik jouw naam zeg.

De wereld zegt “zo lang, het was goed om je te kennen”,
en ik fluister zacht: “zo lang, het was goed om jouw zoon te zijn.”
Deze stoffige oude stof vult mijn huis en mijn hoofd,
maar in elke korrel zit een stukje van jouw licht.

Als de storm ooit gaat liggen en de lucht weer helder is,
zal ik verder lopen, niet omdat ik jou vergeet,
maar omdat jij mij geleerd hebt in weer en wind
mijn eigen weg te vinden, met jouw handen in mijn rug.