Trekken diepten zonder tranen
je oogde vertemaar je hand
was warm
naar mij toe
je stem was vlak
trekken diepten
zonder tranen
je gezicht zo moe
we brachten haar
de aarde die ze
wenste, huilden
voor de laatste keer
de merel
die we hoorden
toen we kwamen
floot niet meer
Mooi gedicht? Klik op het hartje — je like komt meteen bij je likes te staan.