Nog neem je schaduw mee
in het uitzichtwenkt de verte
om te gaan
weg van het orkest
uit de symfonie
mee op ijle tonen
naar waar
de paden raken in
symmetrie van het bestaan
nog neem je
schaduw mee uit
lengte van de dagen
stuwt zee
haar golven
zonder vragen
ga in het reiken
naar de einder
ook jezelf voorbij
pas in afscheid nemen
en ontmoeten
maak jij jezelf eindelijk vrij
Mooi gedicht? Klik op het hartje — je like komt meteen bij je likes te staan.