In onafscheidelijk wit
je huilde nietmaar de tragiek
keek mee uit ogen
die hoopten op wat mededogen
warme handen zochten
en een schouder
om steun te vinden
voor onbegrijpelijke dingen
de muziek zong paars
terwijl wij langs zijn leven gingen
lag hij in onafscheidelijk wit
dood opgebaard
Mooi gedicht? Klik op het hartje — je like komt meteen bij je likes te staan.