De schaduw van het licht

 in je ogen zag ik hoe
 gedachten dwaalden
 in het niemandsland
 zonder gids op nooit
 betreden paden geen
 namen bij de hand

 we dreven zonder zicht
 op de schaduw van
 het licht dat in de oude
 wereld was gebleven
 zelfs woorden hadden
 hun betekenis vergeten

 er was geen angst
 het vreemde bleek
 vertrouwd in het ervaren
 ontmoetten ander paren
 regen ons tot snoer
 omcirkelden de tijd

 voelden ons bevrijd
 konden verder kijken
 dan de eeuwigheid
 raakten goddelijke elementen
 keken zonder heimwee terug
 op onze aardse sedimenten