Aan een ronde tafel
ze heffen armenkijken omhoog in hun
verdriet om het gemis
maar langzaam sluit
de kring familie
die er dan nog over is
rond de tafel van herinnering
langs de vaste route die zij ging
alleen die ene stoel blijft leeg
pas later wordt het vierkant
echt gebroken aan een ronde
tafel is er nooit een plaatsje over
Mooi gedicht? Klik op het hartje — je like komt meteen bij je likes te staan.