In het broze lijden
de kastdeur kraaktde klok verstaat het tikken
van zijn slag de tijd
telt uren rustig af op
tonen van haar eindigheid
zon verschiet in kleur
laat stofjes dansen
in de willekeur van lucht
de geur van lang geleden
herkenbaar in het vluchtige bewegen
we zitten stil gevangen
in het broze lijden
lippen smakken in het
delen van de dorst de zuster
met haar afgelegde trots
ze is gaan bidden
een kaars de handen klaar
het middaglicht laat zacht
haar ogen breken
wij blijven over met elkaar
Mooi gedicht? Klik op het hartje — je like komt meteen bij je likes te staan.