Zwaar van afscheid
je bent niet meerweer hangt de dood
te schemeren totdat
de dag gaat sterven
we hebben haar ontkleed
ontdaan van waardevolle zaken
de kou kwam later over ons
toen stilte weer ging praten
we rilden toen het licht
steeds minder kleurde
wachtten tot het zwart
de resten wit verscheurde
we zijn gegaan met
schoenen zwaar van afscheid
de stemmen klonken zacht
samen lopend door de nacht
wil melker — dichters.nl/overlijden/1451199-zwaar-van-afscheid/