Haar lach bloeide op
haar handenhebben bloemen gegeven
vaak nog in de knop
na het ontluiken
kon je de geuren ruiken
haar lach bloeide op
soms was de hulde
een antwoord op morele schulden
die wij niet hadden ingelost
zij heeft ons grootgebracht
met alle liefde en kracht
die zij in het kleine lichaam had
te snel is zij gegaan
maar haar ogen zullen blijven
en die lach zal nooit meer wijken
Mooi gedicht? Klik op het hartje — je like komt meteen bij je likes te staan.