Schaamte op de wal
de schreeuw ze voeldenhet gevaar in kippenvel
de angst opkruipend langs
de ruggengraat de hel
ze holden naar de kant
met ogen groot van
moord en brand de
massa zinderde van stilte
ze zagen zijn paniek
voelden hoe de dood
hem langzaam wurgde
zijn vingers al ontsloot
de witte vlek met leven
dook voor de derde maal
het water sloot met zwart
de plek voor altijd af
de laatste serie bellen
borrelt schaamte op de wal
de hoofden naar beneden
hij was te redden gonsde overal
Mooi gedicht? Klik op het hartje — je like komt meteen bij je likes te staan.