Fluisteren in het zwart

 kerkklokken
 lokken tranen
 luiden zacht verdriet
 schoppen graven
 troostend dieper
 naar vergeet me niet

 tijd verslaat
 de uren trager
 leven draagt
 de dood ten grave
 en geeft moeder aarde
 weer haar laatste waarde

 regen kabbelt
 litanieën
 bloemen dalen
 op de kist
 ergens rolt de donder
 weerlicht is vermist

 kraaien vliegen
 aan een paarse hemel
 mensen fluisteren
 in het zwart
 wit zal morgen kleuren
 in het afgesloten graf