schrijnent verdriet

Wanneer ik nu mijn ogen dicht
en mijn blik naar binnen richt
zie ik steeds jouw lief gezicht.
Jij zorgde voor ons evenwicht.
Door jou toch bleef mijn weg steeds licht.
Maar nu is ons geluk gezwicht
en mijn leven zwaar ontwricht.

Dus nu denk ik keer op keer:
zit niet bij de pakken neer.
Maar het doet zo vreeslijk zeer
want plots was jij er toen niet meer.
Het wordt tijd dat ik 'alleen zijn' leer.

Want dat ben ik nu, alleen.
En voelt mijn hart soms koud als steen.
Hoe blijf ik nu toch op de been,
met jou niet zorgend om me heen.

Ons geluk ging  plots teloor.
Nu steeds de woorden die ik hoor:
'Toch moet je ondanks alles door'.
'Ook toch de kinderen leef  je voor'.
Maar het 'Waarom' verdooft mijn oor.