Afscheid van mijn moeder
Sluik grijs haar
wat eens prachtig zwart was
wat fletse ogen
als bijna lege etalageruiten
die vroeger blonken van energie
de knokige handen
omhuld door craquelé huid
die vroeger bergen konden verzetten
dat is m’n moeder
aan het einde van een lange reis
die leven heet
voor hoelang nog
Haar kleine glimlach
een teken van herkenning
de weinige woorden
die ze nog zegt
als ze met trillende hand
een kopje koude koffie drinkt
was vroeger uitbundig
soms schaterend
als ze ’t op haar heupen had
om een grap, een mop
of gewoon maar
om het plezier wat ze had
Haar zacht ademhalen
de handen die zoeken naar steun
een laatste blik
naar bekende beelden
als ze naar me kijkt
stond altijd voor je klaar
deed tikkertje om de tafel
was de bezemwagen bij het fietsen
gaf het beste aan de ander
dat is mijn moeder
met al die liefde
mama, jij komt veilig aan
