Gemist

De wijze woorden zij sprak
Drongen niet door
Tot zijn dovemansoren,
Bleven zweven op de wind.

Mijlen ver, in niemandsland,
Landden ze op een plek
Zij nog nooit van had gehoord,
Een wit paard huisde,

Wachtend op de prins,
Die op weg was naar zijn lief,
De woorden had gemist.

Alle mooie woorden ten spijt,
Wachtte zij tevergeefs
Op de prins die nimmer kwam.