Des goden trots

De omvang was recht evenredig
Met de beoogde strekking,
Viel in ’t niet bij het immense gewicht,
Waarvan de ouden repten.
Nochtans bleef belangstelling achterwege,
Was ’n ondergeschoven kind,
Wijl zoals bekend, maakt onbekend onbemind.
Om het toch luister bij te zetten,
Werd het ’t middelpunt van ’n spiritueel ritueel,
Dit legde geen windeieren.
Het is nu de trots en glorie van iedereen,
Lange rijen eerbiedigen het.
Het verleden is nu voorgoed verleden tijd,
Verborgen in d’eeuwigheid.