Metamorfose

Joris Olivier

De woestijn was heet en ĺeeg,
Mijn hoeven zakten weg in ’t zand,
Ik begrijp niet wat is aan de hand,
Voel iemand op mijn rug steeg.

Ik geloof dat ik een paard ben,
Of wellicht een ezel,
In elk geval geen wezel,
Die hebben echt geen hoeven.

Deze metamorfose is erg onverwacht,
Zojuist was ik nog mijzelf,
Dit had ik absoluut niet verwacht.

Ik wil wat zeggen, maar ojee,
Komt slechts gebalk uit mijn bek,
Daar zit ik dus mooi mee.