geef het tijd
nachten eindeloos langhart koud als ijs
liefkozende woorden
die herinneringen zijn
geworden
er was zoveel mis
omdat tranen zouden drogen
vanzelf alles weer zou helen
want beter tevreden en alleen
dan ongelukkig samen
liet ik je gaan
daarvan kreeg ik geen spijt
mijn hart opende zich
voor een nieuw begin
er woont opnieuw een
ander in
liefde kleurt mijn wangen
weer met een zachte
blos en zie…
tijd bleek een vriend
Mooi gedicht? Klik op het hartje — je like komt meteen bij je likes te staan.