nog niet geboren
in de vroege ochtendzag ik een bleke
schim.
in het gele licht
van een lantaarn
een grove gestalte
een vrouw onzeker
op dit
onmogelijke uur
ik verdoemde haar
omdat ik wist dat
zij die mij ooit
moest baren
nu al ongelukkig
was
een hard gezicht
het maakte me bang
want wat had ze mij
te bieden ?
ik kan de toekomst
niet veranderen
teleurgesteld verdween
ik, voor nu.
Mooi gedicht? Klik op het hartje — je like komt meteen bij je likes te staan.